Sześć lat.
Nie, chwila!
Zmiana wytycznych.
- Ale ja nic nie zrobiłem. - Poskarż się Imperatorowi.
Jestem tylko turystą!
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Witam na Narkinie 5.
Jesteście w imperialnym zakładzie produkcyjnym.
Uznano was za zdolnych do pracy.
Kontakt ze sklepu na Ferrix.
Chce znaleźć Cassiana Andora. Matka mu choruje.
Może coś wiedzieć.
A może już BBI korzysta z jej radia.
- Spekulujesz! - A ty robisz błędy.
Nazywam się Kino Loy.
Jestem kierownikiem oddziału 5-2-D.
49 facetów spowiada się przede mną.
Widzisz białe światła przy podłodze?
Białe – zimna, czerwone – smaży.
Miesiąc temu podwoili wszystkim liczbę zmian.
DORPP.
On o niej nie słyszał.
- Ta ich redefinicja. - Nie wiem, o czym mówisz.
Te numery nic nie znaczą.
- Będziesz tu, póki się przydajesz. - Melshi!
Zrozum to.
Przestań!
Wzbudziłeś spore zainteresowanie BBI.
Próbuję zmyć plamę na honorze.
Ktoś mógłby pomyśleć, że chcesz zwiać z Ferrix.
Ten ktoś popełniłby błąd.
Caleen!
Bix Caleen.
- Uciekaj! - Brać ją!
- Nie, nie! - Bachnął się!
- Kto? - Veemoss!
Jutro nie wyrobisz normy.
Przemyślisz to, jak się będziesz smażył.
Witaj, Bix.
Nie lubię marnować czasu.
Ale trzeba uważać.
Zarzucasz sieć i najłatwiej,
najprościej
założyć, że wyciągniesz na brzeg same grube ryby.
Niektórzy twierdzą, że na takim myśleniu
zbudowano potęgę Imperium.
Ale ja patrzę nieco szerzej.
Próbuję.
Więc zrobimy tak.
Powiem ci, co ustaliłam
i liczę, że będziesz współpracować. Bez przymuszania.
Jeśli nie,
mamy doktora Gorsta,
który opracował autorską metodę przesłuchań, która wielu się podoba.
Jak wiesz, zatrzymaliśmy wczoraj Salmana Paaka.
Ukrył u siebie radio, wyłapaliśmy sygnał.
Mieliśmy nadzieję, że nam wszystko wyśpiewa.
Jak na kogoś, kto miał niewiele wspólnego z tą całą rebelią,
opierał się zaskakująco długo.
Co sugerowało, że wie więcej, niż sądziliśmy,
a to tylko przedłużyło całą sprawę.
I nagle przyszedł świt.
A my... wciąż tracimy czas.
W rezultacie ten opór nie wyszedł mu na zdrowie.
Wyciągnęliśmy z niego, co chcieliśmy,
i raczej to nie było warte takiego poświęcenia.
Dwa lata temu był na spotkaniu separatystów w Jondorze.
Tam kobieta powiedziała mu, że jeśli chce się zaangażować,
po powrocie do domu może zostać łącznikiem dla Ferrix.
Dostał radio fraktalowe, to samo, z którego nadawałaś wczoraj.
Tej tajemniczej kobiecie, która go wtedy zwerbowała,
nie chodziło o żadną polityczną aktywność na Ferrix.
Chciała wykorzystać handlową pozycję planety
do zdobycia skradzionego sprzętu Imperium.
Wiedziałaś, że ktoś płacił Salmanowi, żeby to radio działało?
I że tylko ty go używałaś?
Wiedziałaś, że ten kupiec, twój kontakt,
spotkał się z Paakiem tylko raz, zanim trafił do ciebie?
Złapałaś się w moją sieć.
Jesteś grubą rybą czy zwykłą złodziejką?
Głupio się tak dać wypatroszyć,
jeśli robiłaś to tylko dla pieniędzy.
Nigdy nie brałaś udziału w politycznych manifestacjach.
Prowadzisz własny biznes.
Wolałabym z tobą zwyczajnie pogadać i nie angażować doktora Gorsta,
ale to zależy wyłącznie od ciebie.
Jesteś z BBI, prawda?
Samo dno piekła.
Masz mi powiedzieć wszystko, co wiesz o tym kupcu.
Sprawia ci to przyjemność.
Opowiesz mi o Cassianie Andorze i o tym, co ich łączy.
Nic ich nie łączy.
Opiszesz mi teraz dokładnie,
w najdrobniejszych szczegółach każdy sprzęt
skradziony Imperium, który wpadł ci w ręce.
Skąd go wzięłaś. Kogo musiałaś po drodze przekupić
i komu go sprzedałaś.
Nie znam tego kupca.
- Poważnie? - Tak.
Salman Paak mówił, że spotkaliście się co najmniej sześć razy.
Mówił też, że czasem siedziałaś przy radiu całymi godzinami.
Daję sygnał.
On czasem odpowiada. Pojawia się, kupuje i znika.
Sześć spotkań twarzą w twarz.
On i Andor wysadzają budynki i mordują ochroniarzy.
Próbowałaś ich ostrzec – zostałaś ranna.
Twój pracownik traci życie, kiedy chce cię uwolnić.
Andor i kupiec uciekli razem.
I dlatego sądzę, że coś ich jednak łączy.
Kiedy ostatni raz rozmawiałaś z Cassianem Andorem?
Naprawdę nie radzę ci mnie zanudzać.
I tak mi nie uwierzysz, prawda?
Nie.
Raczej nie.
- Pańska kolej. - Dziękuję.
Obrót.
Gotowy?
Uwaga. Leci.
Trzeci stół.
Cały czas im jednego brakuje.
Zaraz kogoś przyślą.
Jak się postaramy, możemy być pierwsi.
- Wyprzedzamy czwórkę. - Zjadłbym coś smacznego.
Dwójka jest najgroźniejsza.
Ulaf?
Co ty na to, stary?
Sprężamy się?
Dociśniemy i ich ogramy?
Boli mnie ręka. Pomożecie mi?
- Zamieńmy się. - Co?
- Co ty? - Ma rację.
- Po co? - Jest szybszy.
- Może trochę grzeczniej? - Pomożesz?
- Co jest? - Robimy małą zamianę.
- Dawaj. - Ulaf, ile ci zostało?
Z jutrzejszą jeszcze 41 zmian.
To zaraz stąd wychodzisz.
Jesteś następny w kolejce.
Ty chciałeś się zamienić?
Ja? Nie. Taga chciał.
Jaja sobie robisz?
Mądry ruch.
Ulaf wraca do domu.
Przyślą im dziś nowego?
Zawsze następnego dnia, nie?
Pilnuj swoich spraw.
Pasami bym się nie przejmował.
To żadna kara, są dla twojego bezpieczeństwa.
Krzywda ci się nie stanie,
chociaż przyznam, że wcześniej bywało różnie.
Jest taki księżyc – Dizon Fray.
Żyły tam wyjątkowe istoty.
Były rozwścieczone tym,
że Imperium planuje zbudować u nich rafinerię.
Mówię w czasie przeszłym, bo podniosły taki raban,
że nasi dostali zgodę na użycie wszelkich niezbędnych środków.
Wiesz, czemu ja ci o tym opowiadam?
Ponieważ masakra Dizonitów
była transmitowana i nagrana w celach dowodowych.
Konający tubylcy wydawali dźwięk,
który brzmiał jak chóralne, błagalne zawodzenie.
Nikt wcześniej nic podobnego nie słyszał.
Trzech pracowników monitoringu przeglądało ten materiał.
Później znaleziono ich ściśniętych razem
w tragicznym stanie psychicznym
w jakiejś dziurze pod mostem.
Wzięliśmy te nagrania
i obrobiliśmy je. Nałożyliśmy i podkręciliśmy.
Znaleźliśmy też fragment, na którym były chyba same dzieci,
co robi piorunujące wrażenie.
To nie potrwa długo.
Choć tobie pewnie będzie się trochę dłużyć, ale...
Daj znać, kiedy będziesz chciała się otworzyć.
Gdybyś nie mogła wydobyć głosu, po prostu pokręć głową.
Przemyśl to sobie i lepiej z nami współpracuj,
bo od słuchania tego w kółko naprawdę można oszaleć.
Gotowi?
Zaczynajmy.
Do góry.
Idę na przerwę.
Postawa.
Nowy człowiek na hali.
Nie ruszać się z miejsc.
Nowy na hali!
Nikt się nie rusza!
Dwóch jest z tyłu. Dwa blastery.
Bez butów.
Właź na platformę.
Cisza!
Gość dotyka barierki.
Mówiłem ci.
Windy nie są pod prądem.
Jak coś się rusza, to nie smaży.
Mam nowy pomysł.
Nie czekamy.
Załatwimy ich, jak będą tu zjeżdżać.
Jak teraz.
Odstawi więźnia i wróci.
Zatrzymamy ją.
Odetniemy zasilanie w pół drogi.
Załatwimy gościa i już mamy broń.
To jest oddział 5-2-D.
Poziom piąty. Hala druga.
„D” oznacza dzienną zmianę.
49 facetów w tej hali spowiada się przede mną.
Jeszcze się przydadzą.
Możemy zaczynać?
Kiedy po raz ostatni rozmawiałaś z Cassianem Andorem?
- Czekaj, pomogę. - Dam sobie radę.
- Wiem. - Gotowi?
Tak.
Teraz już tak.
Jak tam sytuacja?
Mamy szansę czy nie?
Awansowaliśmy. Została jeszcze godzina.
Co? Ale jak to?
Gadaliśmy o tym przed chwilą.
Ze dwie minuty temu.
Myślicie, że nie chcę wygrać?
Haruję czy nie?
Mamy szansę, nie popsujmy tego.
Nie ma na co czekać.
Nie wypuszczajcie jej
i nie zabijajcie.
Zakładniczka?
Cenny świadek.
Na razie tylko ona może rozpoznać Axisa.
- A co z Paakiem? - Żadna mi różnica.
Chętnie bym go powiesił.
I tak już się do niczego nie nada.
A ty idź i pokaż im, kto tu rządzi.
Jasne.
Jako senatorka Chandrili opowiadam się przeciwko
zmianom w prawa forsowanym przez Imperatora.
Niech żyje Imperium!
Czy Imperium może sobie pozwolić
na tak poważną ingerencję w życie obywateli?
Redefinicja Porządku Publicznego to kolejny krok
na prostej drodze do pełnego nieoświeconego absolutyzmu.
Dobrze mówi!
Odpowiadamy przed obywatelami, którzy nas wybrali.
Przysięgaliśmy też bronić działań
i niezależności tej wspaniałej instytucji.
Ma rację!
Przyszłam tu dziś, by rozmawiać ze światłymi senatorami,
którzy wciąż jeszcze wierzą,
że wchodząc tutaj, przekraczamy tym samym próg świątyni.
Jedź.
Dzwonili z rezydencji.
Przyjechała pani kuzynka.
Słucham?
Pani kuzynka.
Jest w ambasadzie?
Teraz?
Podobno chciałaby pani wiedzieć.
- Ale skąd się wzięli? - Nie wiem.
Cisza ma być!
Mogą nas tu trzymać, ile chcą.
Możesz przestać, Melshi?
Niech się wszyscy uspokoją.
Coś się stało.
Nie wiem, o co chodzi, ale jakoś się nie śpieszą.
Co się dzieje?
Co mówią?
Chyba coś na drugim.
Zaczyna tu śmierdzieć.
Zaraz nas puszczą.
Jak się czujesz?
W porządku.
Drugi poziom, tamta strona.
Taga, coś się stało?
Co mówią?
Drugi poziom.
A teraz idą w naszą stronę.
- Co powiedział? - Cisza!
Co to było?
Co jest grane?
Nic. Ktoś się pewnie nie zjawił
i teraz liczą.
Więc prąd wyłączyli?
A według ciebie co się dzieje?
Coś się stało na drugim.
- Za szybko nawijają, nie łapię. - Uspokójcie się!
Tam jest coś mocno nie tak.
Nie masz pojęcia, co mówią.
Poziom drugi, tamta strona...
Was już kompletnie pogięło?
Jedno słowo czasem nadaje się cały tydzień,
a wy panikujecie,
bo coś się dzieje na drugim końcu budynku?
Ile trzeba machać łapami, żeby rozszyfrować jedno słowo?
Długo, ale tu się...
Wszyscy na miejsca.
Postawa. Stopy na ziemi, wzrok w przód. Ręce za głową.
Przeprowadzamy pełną kontrolę kolonii,
piętra będą aktywowane bez ostrzeżenia.
Po zakończeniu procedury drzwi się same otworzą.
Wszystkie zmiany natychmiast wrócą na stanowiska.
Fantastyczna.
Ciocia Vel była na księżycu Tassio. Patrz, co mi przywiozła.
Nie wiem, co na to twój ojciec.
Czy ci pozwoli to nosić.
On na wszystko mi pozwala.
To leć przymierzyć.
Gdzie się podziewałaś?
- Podróżowałam. - Przez pół roku?
Jest co zwiedzać.
Jakbym nie miała innych zmartwień...
Ale jesteś...
Imperium nigdy nie śpi.
Rebelia jest najważniejsza.
Nam już niewiele zostaje.
Powiedz, że zaraz lecisz do domu.
Byli u mnie, szukali cię.
Polecę.
Wpadłam się tylko z tobą zobaczyć i trochę ogarnąć.
Powiedz szczerze, do czego on cię zmusza?
Kto?
Lepiej martw się o siebie.
W tym pałacu jak w klatce.
- Powiedz, że na siebie uważasz. - Sporo się dzieje.
Ryzyko jest zawsze.
Ale nie ma innej drogi.
Zastanawiam się czasem, czy to nie pułapka.
- Czy on nie pogrywa... - Przestań.
Złożyłaś przysięgę.
Pasuje!
Nigdy nie myślałeś, żeby stąd uciec?
Wiesz, że ci nie powiem.
Więc rozumiem, że nie.
Myśl, co chcesz.
A jak tak będziesz chlapał ozorem, to pożałujesz.
Na bank ci to przeszło przez myśl.
Ilu dają strażników na poziom?
Jak chcesz stąd kiedyś wyjść, to odpuść sobie takie pytania.
Jasne.
Ile zmian ci jeszcze zostało?
217.
Zdradzisz mi, co wiesz, zanim wyjdziesz?
Ostrzegałem.
Myślisz, że ich obchodzi, o czym gadamy?
Nie wciągniesz mnie w to.
Dlaczego?
Myślisz, że podsłuchują?
Że coś w ogóle dla nich znaczysz?
A ty to wiesz?
Wiem jedno.
Oni nie muszą się przejmować.
Muszą tylko dwa razy dziennie włączać tę podłogę.
Żeby wyrobić tę swoją normę.
Po co nas podsłuchiwać?
Mają nas za nic.
Melshi ma rację.
Jesteśmy tańsi niż droidy i łatwiej nas zastąpić.
Powodzenia.
Myślisz, że ich obchodzimy?
Nikt nas nie słyszy.
Nikt.
Ilu strażników dają na poziom?
Nikt nas nie słucha!
Nikt nie słyszy!
Wzięłaś Gorsta.
Cieszę się, że się przydał.
Tak jest. Solidnie ją przepytaliśmy.
Nie sądzę, żeby coś była w stanie zataić.
Wciąż nie wiemy, kim jest Axis?
To nadal po prostu „kupiec”.
Też liczyłam na więcej.
Ale to tylko dowodzi, na jaką ten człowiek działa skalę.
Widać, że jest ostrożny i sprytny.
Jak dotąd od nikogo się nie uzależnił. Od żadnej sieci ani dostawcy.
Caleen opisała nam każdy sprzęt, który przeszedł przez Ferrix.
I wygląda na to, że coś znaleźliśmy.
To moduł celowniczy, który udało się odzyskać
z kryjówki rebeliantów kojarzonej z Mayą Pei.
Andor też jest w to zamieszany?
Tak. Właśnie to chciałam podkreślić.
To ten złodziej? I morderca, który zbiegł?
Trzy dni po Aldhani Andor pojawił się na Ferrix z ogromną sumą pieniędzy.
Może ze sprzedaży Starpatha?
Nie. Nie wzięli jej ze sobą.
Chcesz go powiązać z Aldhani?
To nie przesada?
Był ogolony.
Wcześniej się nie golił.
Pytanie: „Opisz nam, jak wyglądał”.
Odpowiedź: „Zgolił brodę”.
Rebelianci na Aldhani byli ogoleni.
Żołnierze z garnizonu twierdzili, że go rozpoznają
na portrecie pamięciowym.
Warto się temu przyjrzeć.
Jeżeli go powiążemy z Aldhani, zainteresuje się tym góra.
Idźcie tym tropem.
Nie przesłuchałaś matki?
Postanowiłam zaczekać.
Na razie lepiej jej dać spokój i obserwować.
Jest stara, schorowana, nie zagraża nam,
w razie czego będzie przynętą.
W końcu to dla niej Andor wrócił.
Może mają jakiś kontakt?
Jeśli tak – dowiemy się.
Jest pod stałą obserwacją.
Słyszeliście?
- Tak czy nie? - O czym?
Co zrobili z jednostką 2-5.
- Nikt nic nie mówił. - Nie gadaj.
Oni nic nie wiedzą.
Wszystkich usmażyli!
- Nie żyją. Zamordowali ich! - Kto tak mówił?
- Obie zmiany. - Stu facetów.
Niemożliwe.
Nic nie wiecie.
Co on powiedział?
- Nie wiem. - Wszyscy zginęli.
Skąd to wiecie?
- Od technicznego. - Nasi tam byli.
- Podobno całą sekcję usmażyli. - Głośniej.
Zinska wie więcej.
Jak to?
Jego pytaj.
Zinska?
Podobno sprawiali kłopoty.
Postawa. Stopy na ziemi.
Przeprowadzamy pełną kontrolę kolonii, piętra będą...
Co on mówił?
Co się stało na drugim?
Nic nie wiemy.
Uwolnili chłopaków.
Miała być postawa!
Musimy uważać.
Lepiej, żeby myśleli, że nic nie wiemy.
Stać w postawie!
Nie ruszać się i słuchać.
To tylko plotka.
Może tak było.
Może i nie.
Nic nie wiemy.
Przed nami zwykły dzień i kolejna zmiana.
Dlatego gęby na kłódkę,
nie wychylamy się, póki się nie okaże, co jest grane.
Wcześnie wstałeś.
Późno wracasz, zrywasz się rano.
Dbasz o wygląd.
Przystrzygłeś włosy.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Prosiłem wczoraj, żebyś mi nie robiła kolacji.
Zostawiłeś zdawkową wiadomość.
Martwiłam się.
Ostatnio ciągle pracujesz, może w ogóle nie jesz.
Znowu grzebałaś w moich rzeczach.
Sprzątałam.
Lubię, jak jest czysto.
Czyli jednak szperałaś.
Od razu się domyśliłem.
Załatwiłam ci pracę. Prasuję twój mundur. Codziennie ci gotuję,
wychodzę z siebie, żebyś się pozbierał
i stanął na nogi, a ty tak mi się odwdzięczasz?
Czy ta inwestycja mi się w ogóle opłaca?
Rozmawialiśmy o tym, że grzebiesz mi w rzeczach.
Jesteś namiastką syna. Lokatorem, kimś obcym.
Ciekawostka. Przypomnę ci to kiedyś.
Tyle czasu na tej Morlanie.
A gdybym oszalała z samotności?
Co wtedy?
Jeszcze niedawno wcale się mną nie interesowałeś.
Wyobraź sobie,
jak się pogrążam w samotności.
Że umieram i nie ma kto ci pomóc.
Dostałem awans.
Wiedziałam, że się na tobie poznają.
Będę musiał więcej siedzieć w pracy.
Wujek Harlo będzie zachwycony.
- Wiertło. - Dobra.
Dawaj, Ulaf.
Uwaga, odjazd.
- Jazda, chłopaki. - Trzy, cztery.
Czekajcie, jestem.
Dobra, gotowe.
- W porządku. - OK, następny.
Z życiem, Ulaf.
Uwaga na ręce.
- Dobra. - Ulaf, ręce.
Obrót.
Tempo, chłopaki. Damy radę.
Ja to zrobię, ty już wsadzaj.
Pospieszcie się.
Wpadłaś na jedną noc?
Niestety tak.
Wracasz dziś na Chandrilę?
Tak. Pielgrzymka.
Znalazłaś już męża?
Niespecjalnie szukałam.
Zostali ci już chyba tylko wdowcy.
W twoim wieku nie ma wielkiego wyboru.
Tak.
Wszyscy fajni zajęci.
Mieliśmy ostatnio gościa z Chandrili.
- Pamiętasz Taya Kolmę? - Tak.
Były chłopak mamy.
Słucham?
Co ty jej naopowiadałeś?
Najważniejsze, że „były”.
Chodziliśmy razem do szkoły.
Dobrze, że chociaż ty nie poszłaś w politykę.
Znałem tylu ciekawych ludzi, a teraz to straszni nudziarze.
Nudziarą to akurat nie jestem.
Tay Kolma?
Pieniądze.
Na pewno nic więcej?
Mam już wystarczająco na głowie.
Mogę ci jakoś pomóc?
Tak.
Pobaw się w bogatą, kapryśną dziewczynkę.
Żeby sobie przypomnieli, kim jesteś.
Postaram się.
Co myśmy narobiły.
Opowiedziałyśmy się.
Stajemy do walki z ciemnością.
Nasze życie nabrało sensu.
- Syril Karn. - Pamiętam cię.
Co ty tu robisz?
Chciałem tylko podziękować za awans.
Nie miałam z tym nic wspólnego.
Mój szef uważa inaczej.
Daliśmy ci prostu jeszcze jedną szansę.
Czekałeś tu na mnie?
Tak.
Nie będę cię okłamywał.
Choć to niełatwe, chciałem cię znaleźć
i podziękować za wszystko, co robisz.
Liczyłem, że może...
wrócimy do tej rozmowy z zeszłego miesiąca.
To nie była rozmowa, tylko przesłuchanie.
Czy ty mnie śledzisz?
Wiem, że tu pracujesz i czasem przychodzę w nadziei, że cię spotkam...
Jestem inspektorką BBI.
Masz pojęcie, w co się właśnie wpakowałeś?
Myślałem, że zniszczyłaś mi życie.
Że to koniec.
Kiedy cię poznałem i odkryłem,
że rozumiesz, jak niebezpiecznym człowiekiem jest Andor.
Sama twoja obecność jakoś... Nagle odkryłem sens życia.
Poczułem, że we wszechświecie jest jakieś piękno
i sprawiedliwość, i że warto to ciągnąć...
Nagle uwierzyłem, może niesłusznie, że czeka mnie jakaś przyszłość
i chwyciłem się tej myśli.
Wiesz, że mogę cię za to wsadzić za kratki?
Chcę tego samego, co ty.
Czuję to. Wiem.
Kompletnie oszalałeś.
Już dostałeś drugą szansę.
Zbliż się do mnie jeszcze raz, a nic ci z tego nie zostanie
i przysięgam, że wyślę cię w klatce na Zewnętrzne Rubieże.
Jesteś w końcu. Godzinę temu złapali pilota rebeliantów.
- Z naszego rejestru? - Spoza.
Ale używał skradzionego modułu maskującego.
- Któregoś z naszych? - Corv to sprawdza...
- Gdzie go przetrzymują? - Na niszczycielu przy Steergaard.
Daj znać Gorstowi, trzeba go tam wysłać.
Już dałem.
Jest w drodze.
- Też lecisz? - Tak. Nie. Nie mam czasu.
Przesłucham go stąd.
Dobra robota.
Leć.
Przejrzałem te twoje księgi.
Mogłaś mi wcześniej dać znać.
Dało się to sprytniej załatwić.
Na początku wszystko szło gładko.
Zanim dokonamy kolejnych darowizn,
trzeba wszystko przeksięgować tak,
- żeby nikt się nie przyczepił. - Nie da się wszystkiego ukryć?
Podjęłaś 400 000 kredytów, jest to lekko podejrzane.
Kwota pojawia się w rejestrze i znika.
- Trzeba to zalegalizować. - Jak?
Ja bym ci sugerował depozyt.
Gdybym miała tyle gotówki, nie prosiłabym cię o pomoc.
Jak bardzo się wkopałam?
Właściwie wcale, o ile nie zajrzą w księgi.
Ale zaraz zajrzą.
Nie masz za dużo czasu.
Potrzebuję pożyczki.
Specyficznej.
Widzę, że już masz jakiś plan.
Potrzebny nam bankier z Chandrili, który dysponuje pokaźnym majątkiem
i imponującą listą zamożnych klientów.
I już masz pomysł?
Za wielu ich nie ma.
- I boisz się powiedzieć, o kogo chodzi? - Davo Sculdun.
To nie bankier,
- tylko bandyta. - Najbogatszy ze wszystkich.
Nie mów, że z nim rozmawiałeś.
- Prosiłaś o pomoc. - Co mu powiedziałeś?
Że nowe prawo podatkowe cię dobiło.
- Żadna tajemnica. - Senatorka zgubiła 400 tysięcy.
Co sobie pomyśli?
Że się nie różnisz od jego klientów
i że nie lubisz się dzielić.
Ile to będzie kosztować?
Jeszcze nie wiem.
Chce się z tobą spotkać.
Najlepiej tutaj.
Davo Sculdun? Tutaj? Chyba zwariowałeś.
Nie chciałem tak, ale...
Mogę szukać dalej...
To była rutynowa kontrola celna.
- Wpadł przypadkiem. - Sam pilot?
- Leciał sam. - Nie było świadków.
Spore szczęście.
Użył sygnatury imperialnej, a potem zaczął uciekać.
Nasi się zdziwili i go zatrzymali.
Mógł dać znać swoim, zanim go złapali?
Przysięga, że nie. Liczył, że się wywinie.
Doktor Gorst już go przesłuchiwał?
Tak jest. Pełna skuteczność.
Pilot zaczął mówić prawie natychmiast.
Używał modułu maskującego, wykradzionego w zeszłym roku
- ze stoczni w Lozash. - Pięknie.
Przepraszamy, byliśmy w terenie.
Schwytaliśmy pilota rebeliantów.
Z grupy Anto Kreegyra.
Wpadł podczas rutynowej kontroli.
Pewnie Kreegyr się jeszcze nie zorientował.
Zatrzymany wyjawił, że planują zaatakować elektrownię na Spellhaus.
Dokąd leciał?
- Podobno na Kafrene. - Wkrótce się zorientują.
Właśnie. A nie chcemy spłoszyć Kreegyra.
Nie możemy go ani trzymać, ani puścić.
Zniszczmy mu statek. Pomyślą, że go rozbił.
Na miejscu Kreegyra nabrałbym podejrzeń.
A on nie może zmienić planów.
A gdyby uszkodzić mu statek?
Wypadek przez jakąś usterkę.
Zostawilibyśmy ciało pilota w kokpicie. Co wtedy?
Tamci znaleźliby wrak i odholowali go na Kafrene.
Trzeba by to szybko zainscenizować i puścić statek w przestrzeń.
Dobrze. Zorganizujcie to natychmiast. Tylko ostrożnie.
I żadnych śladów.
Spisaliście się.
I chcę się jak najszybciej spotkać z wywiadem w sprawie Spellhaus.
Do roboty.
Więźniowie, postawa.
Nie ruszać się z miejsc.
Stoły z najsłabszym wynikiem na pozycji.
Stół numer dwa wygrywa tę zmianę o sześć kompletów. Trójka też.
Jedynka ma w plecy.
- Ulaf. - No już, miejmy to z głowy.
- Da radę stać? - Tak.
Postawa.
Schowaj go, zasłoń.
Więźniowie, postawa.
Nie ruszać się z miejsc.
Stoły z najsłabszym wynikiem na pozycji.
Ulaf, patrz na mnie.
Spokojnie.
Jeszcze chwila, wytrzymaj.
Kino, on potrzebuje lekarza.
Nieście go do celi.
Nie ma czasu, szybciej! Ruszcie się.
Nie stójcie tak.
Raz, dwa, trzy.
Spokojnie. No już...
- Przytrzymaj mu głowę. - Już dobrze.
Zinska, powiedz, żeby przysłali lekarza.
Zostaw nas. Spadaj.
Trzymaj się, Ulaf.
Zostało ci tylko kilka zmian.
Wracasz do domu.
Postawa.
Idziemy.
Lekarz już idzie.
Nic się nie martw, zaraz wrócisz do celi.
Dawno się nie widzieliśmy.
Byłem tu cały czas.
Ma na imię Ulaf.
Znam go.
Trzymaj.
Zostało mu tylko 40 zmian.
Spróbuj go postawić na nogi.
To twarda sztuka.
Spójrz na mnie, stary.
Ma na imię Ulaf.
Nie obchodzi mnie to.
Tylko 40 zmian.
Daj mu coś, żeby wytrzymał tych parę dni.
Pomóż mu.
Nic już nie poradzę.
Słucham?
Nie uratujesz go?
Nie ma co ratować.
Miał rozległy wylew.
Co ty robisz?
Nie mogę mu pomóc.
Nikomu już nie pomogę.
Poproszę worek i wózek.
Zaraz przywiozą.
Ma szczęście.
Odejdzie sobie spokojnie, w odróżnieniu od nas.
Kolejny taki tydzień i będziecie błagać o zastrzyk.
Nie rozumiem.
Słyszałeś.
Trzymaj go za barki. A ty za nogi.
Co się wydarzyło na poziomie drugim?
Może lepiej pilnuj swoich ludzi.
Trzymajcie.
Nic nie poczuje.
Po wszystkim.
Co znaczy, że mam lepiej pilnować ludzi?
Co się wydarzyło na dwójce?
Co z tym workiem i wózkiem?
Mówiłem, że już jadą.
Tamci popełnili błąd.
Facet, którego wypuścili z czwórki, następnego dnia wylądował na dwójce.
Nie wiem jak, ale się wydało, więc wszystkich usmażyli.
Ci dwaj są ci potrzebni?
Już sobie idą.
Natychmiast.
Skoro go wypuścili...
Słyszeliście.
Czyli stąd się jednak nie wychodzi?
Już nie.
Nie po tym wszystkim.
Chociaż on jest już wolny.
Wy dwaj. Postawa.
Wstawać. Ręce za głowę.
Szybko.
Naprzód, idziemy.
No już. Wstawaj.
Ilu dają strażników na poziom?
Maksymalnie dwunastu.
Napisy: Alicja Roethel