Nie wolałbyś się teraz w pełni zaangażować w poważne sprawy?
A co mamy ukraść?
Kwartalne wypłaty dla całej strefy imperialnej.
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Więc o to ci chodzi? O zemstę?
Na razie to wystarcza.
Tak coś czułem, że wolisz grać solo.
Współpraca z ludźmi nigdy nie jest łatwa.
Musimy zabrać kasę ze skarbca,
załadować na statek i uciec przez tunel.
Uciec? Rono?
Za daleko nim nie odlecimy.
Żaden idiota tam nie wlezie.
Oprócz nas.
Idziemy pewnym krokiem. Jesteśmy u siebie.
Dostaliśmy rozkaz!
Czekajcie!
Bardziej spodziewasz się ataku olbrzyma niż słabeusza.
Nie szarp się.
Gość się tu zjawia w jednych ciuchach,
a tu kryształ za 30 tysięcy kredytów?
Kto zabiera skarby, kiedy idzie kraść?
Dostanę forsę.
Tak ciężko to przełknąć?
Nie chcę dłużej łazić, oglądając się za siebie.
Jakbym widział twoją makietę.
Wyszła mi.
Miałem dużo czasu na obserwację.
Zakradamy się tu od miesięcy.
Teraz już nic nie zrobisz.
Albo wyjdą z tego cało, albo nie.
Jeszcze ten złodziej. Andor.
Nie pilnowałem się.
Jutro o tej porze będzie po wszystkim.
Albo dopiero się zacznie.
Nie mogłem spać.
To normalne.
Muszę być w formie.
Spokojnie.
Adrenalina zrobi swoje.
Nie rozumiem, czemu wiara mnie nie uspokaja.
Wierzę w tę ideę, czemu się tak denerwuję?
Ty w nic nie wierzysz i śpisz jak zabity.
Piszę, kiedy nie mogę spać.
W nocy pisałem o tobie. Nie konkretnie o Clemie.
Zresztą pewnie i tak to nie jest twoje prawdziwe imię.
Traktat „Rola najemników w galaktycznej walce o wolność”.
Wniosek z niego jest prosty.
Broń to narzędzie.
I co za tym idzie, walczący nią
są ważnym elementem, który daje przewagę.
Imperialni nie mają sumienia,
więc czemu my nie możemy stosować wszystkich chwytów?
Niech widzą, że rebelia umie się przystosować.
Po części racja.
Imperialni nie grają według zasad.
W czym się mylę?
Oni niczego się nie nauczą.
Bo nie muszą.
Dla nich jesteś nikim.
Może jutro zmienią zdanie.
Żebyś tego potem nie żałował.
Myślisz, że ich się nie da wywalczyć?
Sprawiedliwości? Niepodległości? Wolności?
Lepiej być uległym i nie podskakiwać?
Brać, co dają?
Wyglądam ci na uległego?
Nie.
I cieszę się, że tu jesteś.
Nie obchodzi mnie dlaczego.
Nie stresuj się.
Dasz radę.
Wyśpisz się po akcji.
Aldhanie to prości ludzie.
Charakteryzują ich cechy,
przez które są wyjątkowo podatni na manipulacje.
W praktyce to oznacza,
że nie radzą sobie z kilkoma zagadnieniami jednocześnie.
Najłatwiej się nimi steruje, dając im różne opcje.
Więc gdy się ich zasypie propozycjami, to tak bardzo skupiają się na wyborze,
że nie widzą, że z listy zniknęło to,
czego chcieli na początku.
Większym problemem jest ich duma.
Aldhanie wolą przegrać, wolą cierpieć niż się na coś zgodzić.
Paradoksalna sytuacja,
biorąc pod uwagę, że od dwunastu lat łykają wszystko,
co im narzucimy.
Podróż z Nizin trwa dziesięć dni.
Zaproponowaliśmy im transport, wiedząc, że odmówią,
ale tu i tam, przy szlaku, postawiliśmy dogodne „punkty odpoczynku”.
Schroniska i tawerny z bogatą ofertą tanich trunków.
I zgodnie z przewidywaniami,
z 500 pielgrzymów, którzy wyruszyli w trasę, zostało zaledwie...
- Ilu ich tam pan naliczył? - Ostatniej nocy było 60.
Możliwe, że po drodze ktoś do nich dołączy,
ale na razie idzie zgodnie z planem.
Niedawno pielgrzymowało po 15 tysięcy.
Oni w ogóle wiedzą, że wpuszczamy ich tu już ostatni raz?
Nie, to by się nie opłacało.
Poświęciliśmy dekadę na promocję Imperialnego Festiwalu Widowisk
w naszej strefie przemysłowej.
To będzie ich nowe święto.
Dla nich ta dolina jest święta, tak?
Koniec końców tu wrócą, prawda, pułkowniku?
Kiedy będą potrzebne ręce do pracy przy budowie pańskich ośrodków.
Stacjonuje pan tu najdłużej, prawda?
Tak, siedem lat.
Aldhanie pozwolą nam bez przeszkód zbudować kompleks?
Nie będą mieć innego wyjścia.
To Oko, pułkowniku. Sam pan zobaczy.
Prawdziwa uczta dla oczu.
To wyjątkowe kosmiczne widowisko.
Już się nie mogę doczekać.
I co pan o nim myśli?
O panu pułkowniku?
To inżynier. Nie oczaruje go pan.
Spróbować nie zaszkodzi.
Co z ochroną?
Ściągnęliśmy 30 wartowników z Alkenzi. Będę ich nadzorował.
Moi najlepsi ludzie zabezpieczają teren.
- Wszystko ma być idealnie. - Postaramy się.
Perfekcja.
Wbijcie sobie to słowo do głów.
Echo-Jeden.
Echo-Jeden, zgłasza się.
- Daj plus dziesięć. - Co to jest?
Komunikator polowy. Radio taktyczne.
Sprzęt Imperium.
Teraz już nasz.
Echo-Jeden.
- Echo-Jeden. - Zwiększ o trzy.
Co jest? Nie łączy?
Połączy. Łapie sygnał.
Jak raz złapie, będzie działać nawet po tym, jak wszystko inne padnie.
Dolina-Jeden.
Tu Dolina, odbiór.
Dolina-Jeden, zgłasza się.
Słyszymy cię. Ustalam kanał.
Zapisz i potwierdź, Echo. Zapisz i potwierdź.
Potwierdzam. Jest kanał.
Mamy łączność.
Wyruszamy.
Uważajcie na siebie.
Wy też.
Dolina-Jeden, bez odbioru.
Pospieszcie się.
Mamy opóźnienie.
Facet lubi rozkazywać.
Nic dziwnego, nie?
To znaczy?
Nikt ci nie powiedział?
Wcześniej był szturmowcem.
Naprawdę?
Pospieszcie się!
Szkoda, że cię nie było, jak Cinta usłyszała.
Wyrżnęli jej całą rodzinę.
Szybciej.
Już się zaczęło?
Aldhanie wierzą, że nigdy się nie kończy.
Więc owszem, zaczęło się.
Tutaj Gorn. Meldujcie.
Tu oddział terenowy.
Goście właśnie dotarli.
Miło ich powitajcie.
Zrozumiałem.
Do szyku!
Jak najciszej.
Stój prosto. Patrz przed siebie.
Za chwilę tu będą.
Teraz jesteś żołnierzem, Clem.
Ci ludzie nas nienawidzą.
Dla tych, którzy tu doszli, to wręcz sens życia.
Ignoruj zaczepki.
Jak się zjawi oddział z garnizonu, udajemy tych z Alkenzi.
A przed tymi z Alkenzi udajemy tych z garnizonu.
Nie odzywacie się i pamiętajcie, jesteśmy u siebie.
Może lepiej się nimi podzielmy.
Gadają, że trzeba z tym czekać, nie?
Ale dobrze jej się przyjrzałem.
I powiem wam, że nie miałem najmniejszego zamiaru na nic czekać.
O, leci jeszcze jedna.
Patrzcie.
Chodźcie.
Wracajmy do bazy.
Eskorta, marsz!
Roboda?
- Roboda. - Ubieram Leonarta.
Ma 12 lat, sam sobie poradzi.
Zerknij na ten pas.
Nie wiem, co z nim zrobiłaś.
Chyba się skurczył.
Może ci się przytyło?
A gdzie imperialna bluza?
Nie pójdę w niej.
Zrobisz, co ci każę.
Mamo, źle się czuję.
Staniesz na wysokości zadania, choćbyś miał umrzeć.
Chyba dostał gorączki.
- Za chwilę dostanie też w skórę. - Twój syn jest chory, Jayhold.
On w kółko jest chory.
Chcesz się stąd wyprowadzić?
Przenieść się, uciec z tej nędznej planety?
Ciągle jęczysz jak ci tu źle.
O przeniesieniach decyduje pułkownik Petigar,
dlatego dziś cała rodzina ma zrobić na nim świetne wrażenie.
Zobaczymy, jaki będzie efekt.
Drużyna, stać!
Oddział, stać!
Świetnie znieśliście tę długą podróż.
Oby Oko pozostało otwarte tak długo, aby ujrzeć w was dobro.
Dajcie im przejść.
Za nimi! Marsz!
Szykuj się. Dwa chyba zaraz przelecą.
Chodźmy.
Miałeś rację.
Wcale nie jestem zmęczony.
Postawa.
Dobra, słuchajcie!
Drużyna pierwsza, druga i czwarta. Zostajecie tutaj na noc.
Rozkładajcie się.
Żadnych niespodzianek.
Drużyna trzecia, w pogotowiu.
Dołączycie do osobistej eskorty pana komendanta i jego rodziny.
Nie zaczepiajcie ich, to nie będą zaczepiać was.
Radzę wam się nie odzywać i uważnie patrzeć.
Kapralu.
W prawo zwrot!
Za mną.
Oddział, stać!
Wszyscy gotowi?
Skóra?
Dajemy im kozie skóry za trzy lata dzierżawy.
Gdyby tak nie zalatywały, byłoby przyjemniej.
Chodźcie.
Aldhanie mają słabość do przykrych zapachów.
Tak, ostrzegano mnie.
Przetrwamy ten obrzędowe bzdury i od razu siadamy do kolacji.
Z dala od tego smrodu.
Odzywała się?
Jeszcze nie.
Coś nie tak?
Da radę.
Ale zaliczacie wpadkę.
Powiedzieli, że nas wezwą!
- Kiedy wy się nauczycie? - Czekaliśmy!
Czekaliście?
To jest wasza wymówka?
Macie znać procedury!
Oby was Gorn nie dorwał!
Tu skrzydło siódme.
Strona wschodnia przeczesana.
Wracam do bazy.
Baczność!
Kapralu.
Sir.
To ich przysłali z Alkenzi?
Tak jest.
- Pan będzie mówił, tak? - Tak jest.
Załatwmy to jak najszybciej.
Możecie wejść do naszej świątyni. Pokój przybywającym w pokoju.
Gdzie ona jest? Późno już.
Alkenzi?
Nie, tę strefę zaraz zamykają.
Wszyscy już są w bazie.
Nikt nie chce teraz latać.
Vel, schowaj się.
Wytrzyma?
Daj im znać.
Na pewno?
Nie opóźniaj.
Echo-Jeden.
Dolina-Jeden.
Dolina gotowa.
Wchodźcie.
Jesteście na miejscu?
Tak.
Jesteśmy na miejscu.
Zaczynamy czy nie?
Vel.
Zaczynamy.
Wchodzimy.
Przyjąłem.
Przekaż, że nasze duchy są silne i pamiętliwe.
Powiedział, „Oby Oko wypatrzyło dobro w każdym z nas”.
Oby.
Przekaż, że nie będziemy im dłużej zawracać głowy i zaraz wracamy do bazy.
- Kapralu. - Na rozkaz.
Wymarsz.
W prawo zwrot.
Za mną.
Poruczniku.
- Wszystko w porządku? - Tak jest.
Zajmiesz pozycję i wyślesz ludzi na dół.
Nikt się tu nie kręci bez mojej zgody.
Oczywiście.
To ci starzy stale robią zamieszanie.
Zawsze próbują...
I wszystko będzie prostsze.
Czasy wymiany skór
i rytualnych bredni zaraz się skończą.
Niewielka strata.
Dobrze wiemy, że o kulturze Aldhanian
będzie łatwo zapomnieć.
- Rzuć broń. Na ziemię. - Co się dzieje?
- Nie! - Broń na ziemię!
Gdzie jest porucznik Gorn?
Na ziemię! Raz.
- Co to ma niby znaczyć? - Cicho bądź!
- Naprzód. - Proszę, nie.
- Przecież to skandal! - Cicho! Ani słowa!
Ani kroku dalej!
Puśćcie chłopca.
- Chłopak ma być wolny! - Jayhold...
Pułkowniku, błagam...
Nikogo nie chcemy zabijać.
W porządku, poruczniku?
Tak jest.
Możesz już dołączyć do reszty w dolinie.
Miłego widowiska.
Tak jest.
Dziękuję.
Nie macie z nami szans.
Pusto.
- Masz robić, co każą. - Czego chcecie?
Masz zaprowadzić nas do skarbca.
- Oszalałaś? - Albo wszyscy zginą.
- Nie mogę go otworzyć. - Jaki czas?
- Robi się późno. - Idźcie, my się nimi zajmiemy.
Nie słyszałaś?
Nie mam kontroli nad skarbcem!
Otwiera go kod z bazy lotniczej.
Wszystko jest zdalnie.
Łżyj dalej, a szybko skończy się twoje życie.
Znamy zabezpieczenia skarbca.
Tylko twoja dłoń zwalnia blokady.
Jak chcesz, możemy wziąć tylko ją.
Nigdy się wam to nie uda.
- Módl się, żeby się udało. - Nie macie pojęcia...
Jedna droga, jeden wybór.
Uda się albo wszyscy zginą.
Zaczynamy.
Jayhold, błagam, rób, co mówią.
Dobry wieczór.
Odłożyć broń!
Raz!
Pod ścianę. Ruchy.
Siadać!
Przepraszam, mamy problem z łącznością.
Próbuję przez kanał...
Zabierać łapy od pulpitu.
Wstawać! Już!
Szybciej!
Z życiem! Ruchy!
Światła, tama, przepust, wieżyczki, tunel startowy.
Łączność.
Tego...
nie dotykaj, to Alkenzi. Sygnał do bazy.
Ty idziesz z nami.
Reszta zostaje tutaj.
Wasze komunikatory nie działają.
A nasze tak.
Albo współpracujesz, albo oni zginą.
Jak będziesz opóźniał, kluczył, kłócił się
albo jakkolwiek kombinował, oni zginą.
I tak nas zabijecie.
Dla was to norma, prawda?
Nie.
Jak wszystko pójdzie dobrze, nikomu nic się nie stanie.
Ale jak się nie uda, giniecie z nami.
- Czternaście minut. - Naprzód.
Obiecaj, że będziesz uważać.
Obiecuję.
Leć.
Też masz problem z komunikatorem?
Właśnie mi padł.
Linia z Alkenzi ciągle działa, ale reszta zdechła.
Dziwne, nie?
Może przez Oko?
Clem idzie pierwszy.
Czysto.
Vel, weź go.
Naprzód.
Clem, za mną.
- Czterdzieści kredytów. - Wchodzę.
Dobra.
Hexba.
Hexa.
Hoxla.
- Bez takich. - Nie no, weź.
Baczność, komendant idzie!
Inspekcja komendanta!
- Zbiórka! Jazda. - Tak jest.
Do szeregu!
Ruchy!
Ręce za głowę!
Rzuć broń. Już!
To nie jest inspekcja,
tylko zwykłe złodziejstwo!
Zajęli wieżę i nasze komunikatory.
Trzymają zakładników w tym moją żonę i syna.
Jednego już zabili i jestem pewny, że zrobią to jeszcze raz,
dlatego nalegam, żebyście współpracowali.
Zamknij się! Naprzód!
Macie wszystko przenieść na statek najszybciej, jak się da!
Kto nie chce się uwijać przez najbliższe 10 minut... podnosi rękę.
Dobra, wstawać! Raz-dwa, ruchy!
Po dwóch na wózek. Z życiem!
Masz zasilanie?
Tak. Wszystko jest.
Nie odblokuję skrzyń. Alkenzi musi nadać sygnał.
- Właźcie do środka. - Otwieram tylko wejście!
Nie otworzą się!
Nie rozumiecie? Nie zarządzam skarbcem!
Gotowi?
Ładunki już są!
Otworzyli.
Leć. Już kończę, zaraz cię dogonię.
Do roboty!
Tu Echo-Jeden, odbiór.
Dolina-Jeden. Słyszę cię.
Udało się i wejście do skarbca sforsowane.
Weszliśmy. Powtarzam. Weszliśmy. Teraz ładujemy.
Przyjęłam. U nas spokój.
Przygotuj się. Alkenzi pewnie zaraz zadzwoni.
Jasne. Bez odbioru.
Szybciej!
Ładujcie!
Szybciej! Jeden za drugim!
Na zmianę, jazda!
Co tak wolno? Do roboty!
Wieża Jeden, tu dowództwo Bazy Alkenzi.
Prosimy o raport.
Dostaliśmy sygnał o włamaniu do skarbca.
Wieża Jeden, odpowiedz.
Pojawił sygnał o włamaniu do skarbca i musimy się upew...
Dokąd biegniemy?
Na dół do skarbca.
Przegapimy Oko!
Naprzód! Szybko!
- Tempo! Ruchy! - Z życiem!
Wnosić! Nie przerywać!
Dobra, jazda. Z życiem!
Zabieraj się stąd!
Jaki czas?
Piąta dziewięć!
Szybciej!
Uważajcie! Strome schody!
Niedużo zostało. Zaraz wszyscy się rozejdą!
Szybciej!
Dawać!
Wnoście je! Raz!
Co wy robicie? Jeszcze ładujecie?
Mamy dwie minuty.
Myślałem, że już odlatujecie. Trzeba kończyć załadunek.
Ty.
Nie gapcie się, poganiajcie.
Zamykajcie! Jazda! Trzeba wiać!
Powieszą cię za to.
Siedem lat mną dowodziłeś. Już nic gorszego mnie nie spotka.
Możemy już spadać?
Możemy!
Lecimy, chodźcie!
BAZA POWIETRZNA ALKENZI
Nieudacznicy!
Zostawcie już! Musimy odlatywać!
Co tu się dzieje?
Opuściłeś posterunek!
Przepraszam, ale...
Prowadzimy tajną misję, nie masz prawa tutaj przebywać.
Komendancie?
Niech pan powie. Niech pan powie, że ma odejść!
Sir?
Dostał pan wyraźny rozkaz, kapralu!
Co się tutaj dzieje?
Komendancie.
- Szykuj się do startu! - Osłaniaj mnie!
Teraz!
Odcięli nas!
Osłaniaj mnie.
Nie!
Gdzie jest Taramyn?
Clem, odlatuj tym pudłem!
Dawaj!
Trzymać się!
Nemik!
Nie!
Weź go!
Nie czuję nóg. Nie czuję swoich nóg.
- Nemik. - Czekaj...
Słyszysz, co mówię?
Słyszysz mnie?
Mówcie, dokąd mam lecieć.
Coś mu jest! Czekaj!
- Co robisz? - Przytrzymaj go.
Co to jest?
Pierwsza pomoc. Trzymaj go.
Nie.
Dokąd mam lecieć? Potrzebuję wytycznych!
Czekaj!
Lecę na oślep!
W górę!
W górę? A patrzyłeś za okno?
W górę. Teraz, na maksa!
Co wy mu daliście?
Nie ma opcji!
Przy takiej prędkości się nie uda!
Ledwo leci i mam go wznieść?
W górę!
W dół!
Wektor 6-5-5-5-1.
Pełna moc i trzymaj kierunek!
Dawaj!
Muszę wiedzieć, dokąd lecimy.
Jeszcze się trzyma?
Tak. Rozczarowana?
Nie mów tak.
Dokąd lecimy?
- Chciałaby się go pozbyć. - On umiera.
Skąd możesz wiedzieć?
Jest jeden lekarz. Musieliśmy zakładać taką opcję.
Ona nie chce przerywać naszej misji.
Ten dzieciak, znaczy...
to dzięki niemu tutaj jesteśmy.
I ciągle żyje.
Jak się dostać do lekarza?
Wyliże się z tego?
Jak będzie miał farta.
Ta, fart.
Cała galaktyka od niego zależy, nie?
Masz pojęcie, ile zakosiliśmy?
Mniej więcej 80 baniek.
A ty co?
Chcesz odwalić swoje i sobie pójść?
Wiesz...
czterdzieści baniek na łeb.
Tylko nie ściemniaj, że o tym nie myślałeś.
Może nie pilotuję statków, ale mam miejscówkę, gdzie się można ukryć.
W tej opcji każdy z nas by coś ugrał.
Nie zrobiłeś tego dla rebelii?
Jestem rebeliantem, tylko...
to ja walczę z całą resztą.
Gdzie w tym miejsce dla mnie?
Za czterdzieści milionów mogę o tobie zapomnieć.
A twój brat i jego farma?
Nie mam brata.
Chcesz ich tak po prostu zostawić?
Nie zgrywaj mi tu świętoszka.
Wiem, że będziesz ratował tylko własny tyłek.
Było to po tobie widać już pierwszego dnia.
Jesteśmy podobni. Pochodzimy z bagna
i możemy się z niego wydostać, tylko topiąc innych.
Osiem parseków stąd jest niezamieszkany księżyc.
Trzeba wylądować,
odetchnąć,
podzielić się łupem i się rozej...
Dziękuję. Wiem, że się pan starał.
Nic więcej nie mogłem zrobić.
To nie chodzi o pana.
Ty też nie wiesz, po co przyszedłem.
To mnie oświeć.
Dam ci 30 tysięcy kredytów za statek z szopy.
Jest wart najwyżej połowę.
Co proszę?
Gdzie jest Skeen?
Skeen!
Nie żyje.
Chciał zabrać pieniądze i cię tutaj zostawić.
Nie zrobiłby tego.
Będziesz miała czas to przemyśleć.
Ty ohydny bydlaku.
Taramyn mnie ostrzegał.
Zabieram swoją dolę. Kwotę, na którą się umówiłem.
Zostawiam frachtowiec i ładunek też.
Zrobiłem swoje.
Mam dość.
Na twoim miejscu bym stąd uciekał.
I oddaj to znajomemu.
Czekaj.
Manifest Nemika.
Prosił, żebym ci go dała.
Nie chcę go.
Nalegał.
Nie rozsiadajcie się. To nie jest zebranie.
Nikt nie wraca do domu.
Uprzedźcie swoje rodziny i personel.
Chcę mieć tutaj zgromadzone wszystkie plany Sektora Gwiezdnego
i Nadzwyczajnego Odwetu Planetarnego jeszcze przed północą.
Propozycja Senatora Dhow'a nadeszła w dobrym momencie.
Jest bardziej konstruktywna i przemyślana niż dekret
postulowany przez drugą stronę.
Chcę złożyć wniosek o powołanie komisji, i to jeszcze dziś, na tej sesji.
Ona dowiedzie,
że ów dekret przykłada nóż do gardła wszystkim Ghormanom,
którzy próbowali jedynie stanąć w obronie swoich podstawowych praw.
Moje pismo krytykuje tę ordynarną i bezczelną przemoc
wobec pokojowego i wiernego sojusznika.
Ten niebieski jest piękny.
Devaroński błękit.
Jest na nim inskrypcja.
W zapomnianym dialekcie.
Przykre to.
Nie, to daje swobodę. Pani decyduje o treści.
W pani prywatnym dialekcie.
Macie państwo coś z Aldhani?
Co proszę?
Aldhani.
Wczoraj rebelianci zrobili tam skok. Media huczą.
Muszę spojrzeć.
Może coś znajdę na zapleczu.
Naprawdę? Tylko żartowałem.
Napisy: Alicja Roethel