Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Está suxeito á súa aprobación… Un momento.
- Ola. Merda, perdoe. Agora mesmo… - Firme aquí.
MENSAXERÍA ALPHA
Pode collelo? Como pesa.
13 DE MAIO
- Bo día. - Grazas.
Que é iso?
Non o sei. Teño o da CNN en… Agora.
Amy, vamos. Ao choio. Agarra isto.
No aire en dez segundos.
Vale.
CON CARIÑO, MILES. BICOS
É de Miles!
Está comigo a gobernadora de Connecticut.
A súa campaña colleu impulso
tras tomar postura como unha candidata diferente.
Grazas por acompañarnos. Está a traballar desde casa coma todos?
Si. Benvidos á oficina central da campaña e gardería.
Estamos volvéndonos tolos.
Conta co apoio do multimillonario Miles Bron,
fundador do xigante tecnolóxico Alpha, que agora posúe ducias de empresas,
como Alpha Cosmos, Alpha Car, Alpha Shop…
Seino, mais que podo facer?
- Dicirlle que non. - Dille que non!
Es científico, non publicista.
- Exacto. - Non podes xustificar
todos os antollos tolos de Miles Bron.
A xenialidade parece loucura ao principio.
Iso converteuno en Miles Bron. Non tedes nin idea.
Envíame varios fax pola noite.
Encántanlle os fax.
Envíame ideas para que eu as…
Sabedes que? Dicídemo vós. Xenialidade ou loucura?
Uber para biosferas.
Non sei. Vale. Talvez?
IA en cans igual a discurso.
Vale? Toda a noite así. Non paran de…
E de súpeto…
Recordades "neno igual a NFT"?
Todos rimos,
mais a aplicación Crypto Rapaces pagou este edificio.
- Entrega. - Como rebatemos iso?
- Sabémolo. - Limpeino.
Nunca apostes contra Bron.
Mais quere que poñamos unha substancia volátil nun voo tripulado.
Non escoita. El só di: "Facede que funcione."
E se funciona?
Isto é ciencia, non unha relixión.
Recórdao, Lionel.
Porque se o teu nome está nisto e fracasa,
afundirás para sempre.
CON CARIÑO, MILES. UN BICO
Son firme en cuestións de clima. Se iso o asusta, enterre a cabeza na area.
Os meus votantes confían…
Que aburrimento.
Peg?
Aquí.
Nada de malabares con fogo dentro.
Peg, por favor, abúrrome moito.
Non. Nada de móbiles.
Por que non o pode ter?
Porque é mala.
Non. Porque ten medo de que chíe
un comentario racista…
de novo.
Aceptaches non usar o móbil o resto do ciclo mediático.
Non sabía que esa palabra se refería aos xudeus.
Cría que significaba "traizón".
"Xudiada"?
Canta concienciación. É un descontrol.
Si.
Quérote. Si.
E dígoo como o vexo. Sen filtros.
Ao que lle moleste, que se aguante. Que é isto?
Non o sei, acaban de traelo.
A ver, xenio, que é isto?
- Pois… - Unha invitación.
Non me digas! En serio, que é isto?
- É un bloque de madeira. - Ten que haber un modo de abrilo.
É sólido. Non hai ferrollos nin xuntas.
Mais o patrón da veta de madeira éme familiar.
Un momento, é Birdie.
A ver, como se abre esta cousa?
- Ola. Lionel está conectado. Ola, Peg! - Ola!
- Peg está apagando un incendio. Xa vén. - Outro? Que dixeches agora?
- Non. - Tes que deixar o Twitter.
Non é iso, tranquila. Isto é cousa de Miles?
Xa sabes como abrilo, Lionel?
Usa o teu cerebro de científico.
Estou niso. Paréceche ben montar unha festa?
Son todos da miña burbulla. Sabedes algo de Duke?
Non.
Isto atraeu moito a atención, así que gustaríame aclaralo.
A resposta é non, Jimmy Kimmel.
Non odio os peitos.
Dannos moitas cousas útiles. Os peitos dannos leite e queixo.
Nutren as nosas crías ata que saiamos a cazar para elas.
Sexamos sinceros. Son divertidos. Non hai nada malo niso.
Encántanme os meus peitos. Divertímonos moito.
- Perdoade, feministas! - Perdón.
Cando falamos da "peitificación" de Estados Unidos,
referímonos a unha interrupción da orde natural.
Verdades evolutivas de hai moitos anos.
Pedir a un estadounidense que se free para que unha muller o alcance…
Duke!
Durante séculos, o lugar de traballo estivo dominado por homes porque…
- Duke! - …así nos fixo a natureza.
Duke! Estoute chamando. Contesta cando te chamo!
Mamá! Cala a boca. Díxencho un millón de veces.
Cando estamos en directo…
Dislle a túa nai que cale a boca?
- Estamos en directo… - Que?
- Estamos… - Que?
Recoiro, mamá. Síntoo.
Chegou un paquete. Está na cociña.
Talvez sexa sensible á calor.
Espera, é Duke. Duke!
Que é esta cousa?
- Miña nai rompeuno. - É un estereograma.
Fixo algo e abriu. Rompeuno.
Un estereograma!
Un que?
Un estereograma!
- Non era iso do… - O do ollo máxico. Nunca vía nada.
Mamá, díxenche que non tocases as miñas cousas!
Agrúpanse por cor talvez ou…
Tamaño? Peso? Debería pesalas?
Oito por oito. É un taboleiro de xadrez. A fin dun xogo.
Está preparado para un mate en un. Debería…?
Adiante, Kasparov.
Un pai, fillo e nai! Seino!
Está resolto, así que non pode ser.
- É un pai, fillo e nai. - Grazas por axudar.
Espera, a panca esa é para o código morse. Os X e os O son puntos e raias.
Puntos e raias! Entón é O-U-R. Xa está.
É un pai, fillo e nai.
Debería pasar algo?
"N." Talvez signifique algo nun dos outros crebacabezas.
É un compás.
- Mai! - É un compás!
Vale, norte, sur…
"N" de norte, xirádea cara o norte.
É música. Rapaces, é música!
- Mófaste de min? - Si.
Vale… Buscareina con Shazam.
Que é iso?
Alexa, identifica a canción, por favor.
Iso é Bach. Pequena fuga en sol menor.
- Seguro? - Si.
Vouna buscar.
Unha fuga é un precioso crebacabezas baseado nunha soa melodía.
Cando sobrepós esa melodía sobre si mesma,
comeza a cambiar e convértese nunha preciosa estrutura nova.
Non ten Shazam. É unha lámpada.
- Quérote, Birdie. - E eu a ti, Claire.
Sobrepoñédea sobre si mesma. Vedes a roda do centro? Levantádea.
Isto é outro conto.
Puto Miles. Que xenio.
O primeiro é unha sucesión de Fibonacci.
Mai!
Non foces niso.
Seguro que é 47?
É o número atómico da prata.
- Seguro que iso é prata? - É prata.
Entón xa está.
Todos xuntos. Un, dous, tres.
Mirade iso.
"Queridos amigos, fermosos perturbadores, o meu círculo máis íntimo."
"Viríanos ben un momento de normalidade. Estades invitados…"
"…a unha fin de semana na miña illa…"
"…onde celebraremos os lazos que nos unen.
Espero que vos entrasen ganas de adiviñas."
"Competiredes para resolver o misterio…"
"…do meu asasinato.
Avisade se tedes restricións alimenticias.
Con cariño e moitos bicos, Miles."
Mai, onde está o meu arpón? Fai a maleta, rula!
Que é iso?
Non o sei.
REUNIÓN DE EMERXENCIA
Un momento.
Que acaba de pasar?
Vin como entrabas na sala de máquinas.
Es o impostor. Sabémolo todos.
Caso pechado. Terminamos.
Non entendo isto. Angie pilloume
e o xogo acabou?
Síntoo, Blanc, expúlsante da nave.
- Era obvio. - Debo dicir que pensei
que o mellor detective do mundo sería mellor nisto.
Este xogo non é o meu.
Podiamos probar con Quiplash ou Codenames.
Non, eu…
Agradezo moito o que intentades facer por min…
Preocúpasnos. O confinamento foi duro para todos.
Mais Philip díxome que levas unha semana na bañeira.
Que esaxeración.
Abre ti, queres?
Non estarás de novo na bañeira?
Non!
É que…
Perdo a cabeza entre casos…
Creo que me estou volvendo tolo.
A miña cabeza é un coche de carreiras e non teño onde conducilo.
Probaches os encrucillados?
Non, Natasha.
Non necesito xogos. O último que necesito son vacacións.
Necesito perigo. Unha caza. Un reto.
Necesito… un gran caso.
Blanc? Aquí hai alguén que te quere ver!
Trae unha caixa!
Claire, querida!
Ola, xenio!
Ola! Mi madriña!
- Non nos podemos abrazar, verdade? - Non!
- Ola, Peg! - Ola!
Cóbados!
- Axúdote? - Por favor!
Aloxástesvos no hotel? Non vos vin.
Non, acabamos de chegar.
Mais vostede… Ola, estraño perigo.
Sr. Blanc! É vostede un estraño en perigo?
Non, tranquilo, Nikos. Nin sequera sei o que significa.
Un momento. Benoit Blanc?
Arre demo. É vostede Benoit Blanc, o detective?
Resolveu o asasinato de… Como se chama?
A bailarina de ballet. É vostede?
En carne e óso.
Evidentemente, tamén os coñezo a todos.
Gobernadora. Doutor Toussaint. Señorita Birdie Jay.
Un grupo extraordinario.
Amigos, chegamos!
Os Perturbadores reuníronse!
- Non, ho. - Duke!
- Duke. - Ola, Duke.
Ola, rapaces.
- Recordades a Whiskey? - Ola.
Claro, Whiskey. Ola.
Quen é ese?
Que fai en Grecia, Sr. Blanc?
Invitoume Miles Bron.
Son colegas?
Nin o coñezo.
Xa. É polo do asasinato misterioso.
Benoit Blanc axudará a resolver o misterio do asasinato de Miles.
- Será divertido. - Xenial.
Xa veremos.
Señoras e señores, benvidos a Grecia.
Este excelente barco levaraos á illa.
A viaxe durará dúas horas.
O capitán, o Sr. Andino, axudaraos coa equipaxe.
Mais antes, retiren a máscara e saquen a lingua.
Será incómodo só un instante.
Sr. Cody.
Non levará piña? Non me senta ben.
Non leva piña.
Parece que son o que non encaixa, gobernadora.
Son todos amigos.
Miles organiza unha reunión todos os anos.
Unha invitación disparatada. Unha viaxe extravagante.
Unha casa de feras.
Perdoe, encántame a súa forma de falar…
Tras oito anos de viaxes, vostede é o primeiro que invita.
- Debe ser moi especial. - Pois…
Que é este xénero? Encántame.
- Algodón, creo. - Señor.
Que é iso?
Báixea, por favor.
- Xa non a necesitará. - Non?
Estará ben.
Que é iso? Algún tipo de desinfectante ou…?
Tranquilo. Que teñan unha boa viaxe.
Andi! Ola!
Arre demo.
Non puiden evitar percibir o rebumbio pola súa chegada.
Si. Hóuboo.
Non é parte do seu grupo?
Era… É.
Andi fundou Alpha con Miles hai dez anos. Os dous sós.
É Cassandra Brand?
Andi, si.
E xa non son socios?
Unha manobra legal deixouna fóra.
Botouna e non recibiu nin un centavo.
Mi madriña. E invítaa a esta fin de semana?
A cuestión non é por que a invitou.
É por que veu.
Ese peirao é un Banksy?
Ekaka.
- É o nome da illa en grego? - Ekaka.
Ekaka.
Miles!
Miña nena, Birdie!
Na túa illa!
- E coa miña canción! - Na guitarra coa que a compuxo Paul.
Caralludo, non si?
Pola cara que pos, pagou a pena.
Amigos meus, meus vellos amigos.
Podemos abrazarnos tras o da pistoliña?
- Podemos. - Ven aquí.
Podemos abrazarnos.
Duke!
Ola, colega. Isto é un soño.
Non, estamos espertos e senta moi ben.
Whiskey.
Vaia. Encántame ese colar.
- Veña, dáme unha aperta. - Isto tan vello?
- Como estás? - Moi ben.
- Si? - Bonita illa.
Unha illa grega. É sexy, non si?
Benoit Blanc, eh?
As festas para resolver asasinatos dálas ao grande.
- Duke. - Amigo.
Ola, tío.
- Alégrome de verte. - E eu.
Ola.
Non sei como expresar a miña gratitude…
Encantado de coñec…
Andi,
viñeches.
Vin.
Cando resolvemos o misterioso asasinato?
Paciencia, amigo.
Mirade, sei que me vedes como un hippy,
mais tomemos un segundo
para "inspiracionar" este momento.
Somos vellos amigos. Aínda somos amigos,
e quérovos a todos.
Só quería dicilo.
Teremos unha gran fin de semana, só a cuadrilla, só nós.
Ola!
Ola, tío.
Non estou aquí.
Quen é?
Derol.
Alóxase aquí. Estase a recuperar,
mais non é parte da experiencia.
Primeiro mostrareivos a Glass Onion.
Si, vamos alá.
Vaia, Glass Onion, coma o noso bar!
Encántame ese home.
Collemos as maletas…
Este sol é cegador.
…ou levaránolas alguén?
Agradecería un pouco de sombra.
- As estupideces dos ricos son raras. - Grazas.
Teño sido pretensioso na vida, mais isto…
Isto supera a miña capacidade de estar ao día.
Faino moi ben. Son Andi.
É moi amable da súa parte. Son Benoit.
- Ten o cordón desatado. - Grazas.
Vaia. Vale.
Ala!
É coma unha enorme cebola de cristal.
- Si. - É o pasado, o presente e o futuro.
É o que houbo antes, onde estou agora e o que legarei ao mundo.
Ignorádeme.
É a reclamación de todo o que logrei ata agora…
Canto persoal se necesita para manter un sitio así?
Normalmente, uns 50, mais mandei a todos a casa.
Quero unha finde normal cos meus amigos como antes.
Veredes, esa é a cuestión.
Esta non é só a casa dun puto rico.
Nin sequera é unha casa.
É unha comuna. Para a creatividade.
Impresionante.
Dong!
Que foi iso?
O dong da hora. Encargueille a Phil Glass que o compuxese.
- Que? - Quen é Phil Gas?
Deixemos de falar e comecemos a pasalo ben.
Asigneivos un cuarto segundo o chakra que asocio con cada un de vós.
Seino. Seguídeme a corrente.
O monitor de biorritmos é a chave.
- Levaravos a el usando o tacto. - Vaia.
Instaládevos, cambiádevos e vexámonos na piscina.
Teremos unha tarde tranqui. Despois, o xogo.
Sacro! Que ben me coñeces, Miles!
Miles…
Ola, Andi…
- Sacro! - Eu…
Alégrome de que viñeses.
Vaia. Síntoo, mais isto é unha loucura.
Xa. Sr. Blanc, podemos falar un momento?
Claro.
Ala. Isto é…
Mi madriña. Estou…
Espere, que é iso?
Vaia, está cheo de estrelas!
2010: The Year We Make Contact, iso é…
É alucinante.
Alégrome moito de estar aquí.
Se hai un papel que quere que interprete neste xogo
como… non sei, detective, estaría encantado de axudalo.
O feito de que me incluíse, de coñecelo…
Iso é un automóbil?
Si. É o meu Baby Blue.
É único. Acompáñame a todas partes. Recorremos o mundo.
Por que está no teito?
Na illa non hai por onde conducilo.
Ah, xa. Claro.
Sr. Blanc,
unha pregunta,
que fai aquí?
Desculpe?
Que fai aquí?
Invitoume vostede.
Non, eu non.
Que…?
Envioume unha caixa.
- Recibiu unha caixa? - Si.
Recibín unha caixa de madeira con crebacabezas para nenos.
Ao resolver os crebacabezas, había unha invitación.
Ten a invitación?
Teño, si.
Perdoe… Estou moi confundido.
Isto é parte do xogo?
Non.
É igual cas outras, mais non lla enviei eu.
Cantas caixas fixo?
- Cinco. Unha para cada un. - Algunha de proba? Prototipos?
O home case non acaba as cinco a tempo, e foi aprendiz de Ricky Jay.
E cando as caixas están abertas e resoltas,
hai forma de cerralas? De reinicialas?
Un momento.
Alguén reiniciou a caixa.
Alguén reiniciou a caixa e envioulla como broma.
"Miles prepara un asasinato misterioso. Invitemos o maldito Benoit Blanc."
Que bo.
Estou moi avergonzado. Eu non…
Por que?
Teño o "predefinitivo" detective na miña festa.
É xenial.
A miña amarga experiencia ensinoume
que unha invitación anónima non se debe tomar a broma.
Vale, veña. Encantaríame que viñese á miña casa.
Xa está, invitado. Agora é o meu hóspede.
É un pracer telo aquí. Reláxese e desfrute.
Intente resolver o asasinato misterioso se pode.
Non quero alardear, mais é de nivel superior.
Vou facer foil. Vémonos na piscina.
Lionel, es demasiado sexy para ser científico.
E Claire… que riquiña estás.
Grazas, Birdie.
Inténtalo. Iso gústame. Fas un esforzo.
Xa que estamos en Grecia.
E sen máscaras, podo respirar de novo.
Vaia piscina. Vou dar un mergullo.
Mellor tómbome un pouco.
AK e Flea levan todo o mérito,
mais Frusciante é a alma dos Chili Peppers.
- Ola, Blanc! Métase na auga. - Ola.
Tome unha kombucha. Están boas.
Enviounas Jared Leto. Debe querer que invista.
- Estou de vacacións… - Dáme unha!
Aí che vai.
Si.
O Baby Blue!
É lendario.
Case me esmagas con el preto da casa de…
O aniversario de Anderson Cooper.
As festas de Cooper son memorables.
Dong!
Por favor…
En serio, Duke?
Mi madriña!
En serio.
Imbécil.
Empeza a festa.
Vaia ferramenta.
Sempre comigo.
- Xa vexo. - Nunca se sabe cando vai pasar algo.
Birdie. Debes dicirllo.
- Dillo. - Direillo.
- En serio. - Fareino.
- Debes suplicar. - Si.
- Vale? - Señor!
Cando vaia ao seu cuarto, sígueo e faino.
Encargareime del. Tranquila.
Dáme un groliño. Estou quente polos dous…
Que sexy.
Houbo un tempo
cando eu saía nas revistas e el era un ninguén.
Non podía nin crer que falaba comigo.
Iso me dixo.
"Birdie, a dos carteis. Non podo crer que estea a falar contigo."
Era un monicreque nas miñas mans.
Prefería iso.
Andi! Ola! Vaia.
Canto hai?
Dende o xuízo. Poucos meses.
O xuízo. Iso non foi divertido.
Para ninguén. Verdade, Peg?
Síntome incómoda. Vou dar un mergullo.
Vale que haxa un Matisse no baño,
mais isto é… un fax?
Miles non ten nin móbil.
É práctico. Teño un número
que vai a todos os meus fax.
O analóxico ten algo que…
Vaia recordo do pasado.
Mirade.
Que gracia que teñas isto aquí.
Podo preguntar, se non é demasiado impertinente,
que foi o que os uniu?
Son un grupo moi ecléctico.
Creo que os perturbadores recoñécense entre si.
Si.
Xa usou esa palabra antes, "perturbadores".
Que significa?
Consideran a Birdie perturbadora cada vez que abre a boca.
Só porque di o que todos pensan
e ninguén se atreve a dicir.
É certo. Dígoo tal como o vexo.
Terá oído falar dos Sweetie Pants, non si?
Voume por en evidencia…
Encántanme os Sweetie Pants. Non os quito.
Está ao lado de Birdie Jay. Foi unha icona da moda
e a editora máis nova da revista She She Magazine.
As bobadas do sistema, a mellor do mundo, e despois…
Pasou todo iso do disfrace de Halloween.
Foi un tributo a Beyoncé, mais a xente non o interpretou así.
En fin, pasei moito tempo en casa, e todo o tempo en…
En chándal.
Saca ao mercado pantalóns de chándal cómodos e de gran calidade
cando estala a pandemia.
Perturbou a súa perturbación. Gañou unha fortuna.
Mire a Duke. Cre que o miraban e vían algo ademais de músculos?
Vían o primeiro influencer que logrou un millón de seguidores en Twitch?
Si. Aquí estou. Acépteo.
- Ola. - E Claire?
A típica nai que viste de beixe lanza granadas á maquinaria política.
E Lionel non estivo dez anos a lamber o perineo dos académicos
para poder pór a proba os límites da ciencia.
Fíxoo sen máis. Como fixen eu con Al…
Como fixemos nós con Alpha. Ser perturbadores. Verá…
Contareille un segredo.
A súa visión do mundo cambiará en canto o oia. Ten o móbil apagado?
- Deixeino no meu cuarto. - Vale.
Se quere cambiar as cousas, comece por algo pequeno.
Quebrante unha norma, unha idea ou un modelo de negocio.
Mais que sexa algo do que a xente estea farta.
Todos se emocionan porque está a rebentar algo
que todos querían ver roto.
Ese é o punto de infracción.
É cando debe buscar no seu interior
e preguntarse: "Son a clase de persoa que segue adiante?"
Romperá máis cousas?
Cousas maiores?
Está disposto a romper o que ninguén quere que rompa?
Porque nese momento, a xente non estará da súa parte.
Chamarano tolo.
Dirán que é un abusón. Pediranlle que pare.
Ata o seu socio lle dirá: "Tes que parar."
Porque segundo parece,
ninguén quere que rompa o propio sistema.
Mais esa é a verdadeira perturbación,
e iso é o que nos une.
Todos chegamos a esa liña e cruzámola.
- Entende? - Si.
Por iso… Perturbadores.
Todos nós.
Vaia.
Que forma de vender a pastilla vermella.
A Andi coa que creei Alpha críao.
Si, críao.
Críao.
Sr. Blanc, vostede é detective.
Son.
Pode descubrir que é o outro?
O que este grupo si ten en común?
Andi, vamos.
Lionel… Todos sabemos para quen traballa Lionel.
Non é un segredo.
E tamén quen financiou a campaña de Claire.
E cando ninguén…
Cando ninguén tocaría a Birdie nin con un pau
porque no programa de Oprah se comparou con Harriet Tubman…
En espírito! Meu Deus.
Quen cre que foi o anxo investidor dos Sweetie Pants?
E Duke.
Tras vetalo en Twitch por vender pílulas de corno de rinoceronte para ereccións…
- Eran sen rinoceronte. - Quen usou
o seu imperio mediático para lle promover un canal en YouTube?
Ese é o fío que os une.
Todos seguides aferrados
á teta de ouro de Miles Bron.
E todos
apuñalariades unha amiga para seguir aí.
Iso é o que eu creo.
Andi, espera.
Vaia.
Iso foi moi auténtico.
En fin, a cea é ás oito.
Vémonos alí? Ben.
Como Miles dixo,
digo o que penso. Algúns non o soportan.
É perigoso confundir falar sen pensar
con dicir a verdade.
Non cre?
Insinúa que son perigosa?
Xa veremos. Desculpe.
Aquí pasa algo raro.
Que queres dicir?
Cambiou.
A que está a xogar?
Sr. Bron! Espere!
Ola.
- Por favor, non o faga. - Perdoa?
Birdie mostroume a declaración que quere que faga,
e se fai que siga adiante, acabará
coa súa reputación.
Verá, o meu currículo é Birdie Jay, Birdie Jay,
un período como dependenta e Birdie Jay.
Se dana o seu bo nome, o meu…
Perdoa…
É Peg.
Suplícocho. Que faga esa declaración.
É a súa única saída.
- Que…? - Vale, ben.
Mais…
Dong!
Este é un xardín libre de fumo.
Por favor, manteña a nosa auga limpa.
Faralo por min?
Benvidos. Uns cócteles antes do meu asasinato?
Creo recordar o favorito de cada un.
E temos tamais. Para o meu químico.
- Lagavulin 16 anos. - Con afumado intenso.
Sen xeo.
Este é o meu Cuban Breeze?
Púxonos na lista negra para voar a San Bartolomé.
Pois #pagouapena.
Claire. Branco do tempo.
Pinot Gris.
Recoiro! Isto si que pega.
É a salsa picante de Jeremy Renner.
Déixoo investir. Cada ano mándame un palé. Leve algúns.
Grazas.
Sinto non saber o que bebe. Escolla vostede.
Ola, Andi.
Espero que aínda sexa whisky con soda.
- Mira, eu… - Vale. Miles.
Sei que é importante para ti, mais…
Este lugar parece a Tate Modern!
Por que colgas unha copia enmarcada da Mona Lisa en primeira fila?
É como ter un póster do Che no teu cuarto.
Ou…
Si, ho.
- Espera… - Iso é imposible, Miles.
Desculpe a miña incredulidade, mais a Mona Lisa…
Iso é propiedade do estado. É imposible…
Culpe a pandemia.
O Louvre estaba pechado, Francia necesitaba diñeiro,
e comprei un préstamo a curto prazo.
O que máis custa é o transporte e a seguridade.
Mirade isto.
Vaites.
Non llo digades ao seguro. Fixen instalar un botón para anulalo.
- Seguro. - Onde cres que está?
Ala! Que fácil.
É moi sensible. Se soa un móbil, péchase.
É ridículo,
e necesitaba poder mirala aos ollos sen un cristal entre nós.
Miña nai levoume a París con seis anos.
A primeira vez que a vin, cambioume a vida.
Da Vinci inventou unha técnica para pintar sen deixar liñas.
Por iso a súa expresión cambia cada vez que a miras.
O seu sorriso está aí, despois desaparece. Está alegre? Triste?
É outra cousa?
Iso tan sinxelo que crías estar mirando
adquire de repente capas e profundidades tan complexas
que produce vertixe.
É realmente impresionante.
Un clásico.
Ola. Non estou aquí.
Cada vez que chegamos a un punto no que te quero estrangular,
fas algo así e é máxico.
- Grazas. - Todo comezou con ela.
Que vos dixen a primeira noite no Glass Onion?
Quero ser responsable de algo que poida mencionarse
na mesma frase que a Mona Lisa.
Para sempre.
E iso que significa?
Significa a inmortalidade. Quere facer algo que cambie…
Un momento, Miles.
Por que tes a Mona Lisa no teu cuarto de estar?
Nunha semana,
virán á illa líderes mundiais e periodistas.
Aquí mesmo, vou revelar o futuro.
- Sabedes que é isto? - Sabes ben que si.
Que pasa aquí, Miles?
Eu non.
- Que non caia. - Mi madriña.
É un novo combustible de hidróxeno sólido moi potente.
E moi eficiente.
Cero emisións de carbono, e obtense de auga mariña abundante.
Eu chámoo Klear, con "k".
E no evento anunciaremos "Klear America".
Enerxía económica para o fogar.
Klear alimentará os soños da xente,
de todo o país, a finais deste ano.
Non.
Non. Deixeicho claro.
Díxenche que necesito dous anos como mínimo
para probalo e ver se é seguro e incluso viable.
Claire e mais eu non seremos responsables de sacar algo
antes de probalo e…
Non…
Si.
Non.
Todo este sitio está a ser alimentado con isto?
Todo. A magnífica iluminación,
a calor e o frío, todo. Mesmo o fax.
Toda a Glass Onion funciona con Klear.
Meu Deus, Miles.
Rapaces, lográmolo.
Eu retírome.
Isto é unha imprudencia, e ti lograrás que alguén morra.
Non te vas retirar, colega.
Xa está a pasar.
Quérote. Veña, comamos!
Amigos.
Xa é unha fin de semana memorable, mais agora empeza a diversión.
Temos tres días para tomar o sol, bañarnos no mar Xónico,
e desfrutar de boas comidas e compañías.
Ademais da festa, encomendóusevos unha tarefa.
Esta noite, neste mesmo cuarto, cometerase un asasinato.
O meu.
Observade o crime atentamente. Tede en conta o que sabedes dos demais.
Sabede que escondín pistas por toda a illa.
Algunhas son útiles, outras poden despistar. Vós decidides.
Se alguén nomea o asasino, explica como o fixo
e, o máis importante, cal era o móbil,
esa persoa gaña o xogo.
Preguntas?
Perdoe… que gañamos?
Pois… A que se refire?
Que quere?
Non, nada. É só que…
Crin que habería un premio ou algo.
Como un iPad ou…
Vale, ben. Un iPad para o gañador.
E cando esteas morto… poderemos seguir a falar contigo?
Si, non farei o morto toda a fin de semana.
Verémonos, mais…
Non podedes facerme preguntas. Non axudarei.
A verdade é que non necesito un iPad. Díxeno por dicir.
É só que cando dixo "gañar", veume á cabeza.
Podemos colaborar entre nós?
Só o pode resolver unha persoa.
Se tes unha teoría, gárdaa para ti.
Está deseñado para ser difícil. Durará a fin de semana.
Isto é realmente marabilloso.
Xa empezamos?
O asasinato aínda non ocorreu, mais… Si, vale. Como Watson lle dixo a Holmes…
Foi Birdie. Colocou un dispositivo remoto nunha bésta
para vingarse de que lle roubase o seu diamante exclusivo Ren.
Miren como estamos sentados.
Birdie está perfectamente triangulada con esa arma,
que está cargada cun seguro falso
e apunta directamente…
o Sr. Bron.
Seguro que unha inspección revelará un dispositivo de activación remota.
O máis decisivo é que é unha bésta da marca clásica Jayhawk.
Jayhawk, Birdie Jay.
Por suposto, hai outras pistas torpes e superfluas.
A sebe do xardín sur forma a letra "b".
O cuarto de Birdie é o chakra sacro, que bloquea a culpa.
Bla, bla, bla. Mais o móbil…
Nun número de 1998 astutamente colocado da revista The Face
con Birdie na portada,
levaba, como todos saben, unha xoia chamada o diamante Ren.
Era unha reliquia familiar, creo.
Que quede claro que eu non sabía que era un "diamante de sangue", así que…
Sr. Bron, o gran relicario que leva todo o rato colgado ao pescozo
desentoa un pouco co seu estilo insular.
Sería tan amable de abrilo?
O meu diamante Ren!
Un crime dramático, pasional e pintoresco para unha amante da moda.
A señorita Birdie Jay.
Por desgracia, o crime coincidiu coa presenza de Benoit Blanc.
Aí está. Viron iso? Saíu disparado… Moi bo.
Arre demo, que ben me sentou. Que satisfactorio!
Foi coma un deses encrucillados de The New York Times.
Verá, teño unha amiga que é chef e intenta crear
o bocado perfecto, e iso foi como o máis satisfactorio dos…
Está enfadado.
Non, Blanc. Só estou…
Que carallo?
Isto non foi fácil de preparar.
Ben. Non pasa nada. É só que…
Contratei a Gillian Flynn para redactalo.
- É bastante boa. - É carísima, iso é o que é.
Que fago agora? Xogar ao Yahtzee toda a fin de semana?
A verdade é que lle arruinei o xogo a propósito
e por un moi bo motivo.
Perdoe, como di?
Gústame a cebola de cristal como metáfora.
Un obxecto que parece ter moitas capas,
mais que, en realidade, ten o centro á vista.
A súa relación con esas persoas pode parecer complexa,
mais o que fixo esta fin de semana está clarísimo.
Invitou a sete persoas,
cada unha cun motivo real para querer facerlle dano,
a unha illa remota
e meteulles na cabeza a idea do seu asasinato.
É como pór un arma cargada sobre a mesa e apagar as luces!
Veña, ho.
Foi implacable con Lionel. Ameazouno con destruír a súa reputación
se non lle sigue o xogo e propulsa un foguete tripulado con Klear.
E con Claire tamén…
Talvez a ameazase con apoiar o seu opositor
nestas eleccións se non aproba a súa central eléctrica.
Fixo os deberes.
E Birdie. Bangladesh.
Os Sweetie Pants fabrícanse nun taller ilegal.
Quere que apande para cubrir as costas como investidor.
E Duke? Ben, todos sabemos por que o quere matar Duke.
El non sabe nada.
Si que o sabe.
Tome a miña presencia coma un sinal.
Para ao menos unha persoa nesta illa, isto non é un xogo.
Vaia, o famoso pano da mesa!
Coñezo a historia.
- Correcto… - Non o podo crer.
Esbocei a idea orixinal de Alpha nun pano da mesa de cóctel
e mostreilla a Andi unha noite no Glass Onion.
Era o noso bar habitual.
Aí comezou todo. Mais derrubárono un ano despois diso.
Andi.
Si, Andi.
Sempre me dicía a verdade.
Xa non o fai ninguén.
Todo son sorrisos falsos, intereses
e persoas que queren o que cren que se lles debe.
Ódiante cando non llo dás porque para iso estás aí.
Sei que é difícil sentir compaixón polo pobre multimillonario atormentado,
mais boto de menos ese bar.
Podías apagalo.
Son as alertas de Google. Téñoas para todos.
Whiskey, deportes que me gustan…
Tes unha alerta para a palabra "película"?
Gústanme as películas, friqui.
Aínda ben que estaba Benoit Blanc.
Así non pasaremos a finde descifrando sebes.
Eu marcho. Mañá marcho.
Acabamos de chegar.
Podes quedar. Divírtete.
Vale. Estás a estragar o bo ambiente.
Odio dicir isto en calquera contexto, mais estou con Duke.
Ou podemos emborracharnos e desfrutar do paraíso a fin de semana.
Deberiamos marchar nós tamén.
Non. Tristes no paraíso. Merecémolo todos.
Si, é certo.
Imos abordar o problema?
Ou tapámolo cunha manta e que pase a fin de semana?
- Eu son o problema? - Si. Ti es o problema!
Non es tan mala.
A que viñeches, Andi?
Dadas as circunstancias, é xusto preguntalo.
Xusto?
Mi madriña. Está ben. Nada disto é xusto.
Parabéns. Agora xa o sabes.
Todos estamos atados a Miles. Que queres?
Saber por que o fixemos? En serio? Fai os cálculos. Son fáciles.
Vés aquí, coas túas bailarinas de Gucci,
- e disnos… - Valentino.
…que estamos en débeda contigo? Gañaches diñeiro con Alpha.
Foiche ben. Levaches o teu.
Levei?
Non, levoumo el. Todo!
Arrebatástesme a miña vida todos os que estades aquí.
A miña vida! Sabes o que iso significa?
O que Claire intenta dicir é que o sentimos.
Sentímonos mal por ti. Que queres?
- Pregúntasmo de verdade? - Que queres?
Un cheque? Unha mostra de compaixón?
Dinos as palabras que podemos usar para poder seguir coas nosas vidas.
Queres vinganza? Queres degolar a Miles?
Queres acabar con todos? Que? Solta a bomba! Fala!
- Fala! - Quero a verdade!
Quero a verdade.
Podo darcha eu.
Serei o cabrón.
A verdade é que seguimos aferrados á teta de ouro.
Todos xogamos o mesmo xogo.
Ti perdiches.
Así que podes colgarte nunha cruz
como se se tivese cometido un crime atroz contra ti
que ninguén de nós podería imaxinar.
Mais eu estou farto de finxir que es a vítima.
Non puideches aguantalo.
Es a perdedora. Aí o tes. Esa é a verdade.
Esa é a Andi que coñezo.
Vale.
Vaia, detective.
Agora debe descubrir quen matou a festa.
Que pasa… Veña, rapaces!
Blanc arruinou o xogo. Dá igual. Ei, DJ Alpha, algo animado!
Miles, marcharei pola mañá.
Si, eu tamén.
Non, mañá xantaremos con champaña na praia.
Probaredes o surf foil.
E ti porás áloe para o bronceado.
Dirán: "Que fixo durante o confinamento?" Birdie, veña, baila comigo.
Veña, preciosa, a ver ese sorriso. Vamos.
Onde está Andi?
Si, onde está Andi? Vamos!
Vaia. Duke sorrí. Así me gusta.
Que pasa? Boas noticias?
Preguntábame por que o descontrol de alertas.
As visitas ao meu canal están polas nubes. Tes que ver isto.
Está por todo Internet. Mira estas cifras.
Incrible. Iso cambia as cousas, non?
Desde logo.
Con cifras así, podemos falar de Alpha News?
Por suposto. Ven aquí.
- Parabéns. - Duke! É impresionante! Déixame ver!
Todo acaba saíndo ben. Só hai que ter fe.
Algunha vez vos defraudei?
Algunha vez non saímos adiante?
Quedades. Parécevos? Vale. Encántame.
Veña, é o noso momento.
Notádelo? Que diciamos sempre? Finxe ata que o consigas e divírtete.
Si, está a pasar. Estamos a cambiar o mundo, todos nós!
A facernos un sitio.
Hai cinco minutos, Blanc dicíame que esta festa fora unha idea perigosa
porque todos me odiades tanto que algún de vós querería…
Nin sequera importa. É unha bobada.
Mirade como voa o vestido. Birdie, é alucinante.
Mirade ese vestido. Volve xirar.
Atención, Miles di que me miredes!
Mírate. Parece un paxaro.
Quero brindar polos Perturbadores.
Os auténticos. Quérovos a todos.
Perturbadores! Rompemos e creamos!
Sube a música, imos á piscina!
Imos todos á piscina. Iso é o que quero.
Miles.
En pé, xenio. Quero ver…
Miles, Duke.
Merda.
Duke!
Está asfixiando?
- Si, creo que… - Non, non é iso.
- Vale. - Teno?
- Si. - Duke.
Ten algo aí? Porque parece que…
Eu…
Que?
Temo que o Sr. Cody está morto.
Non, Duke! Non!
Meu Deus!
Que pasou? Atragoouse?
Non hai obstrucións nas vías respiratorias.
Mais non saberemos a causa sen unha autopsia.
Que acaba de pasar?
Querida, pode facerme un favor e sentar aquí?
Para que poida ocuparme do Sr. Cody?
Si, iso é. Sr. Bron…
Pode chamar o seu iate para que veña inmediatamente?
Meu Deus.
Sr. Bron!
Fareino eu.
Como o fago?
Hai unha sala de raio por aí.
- Necesitamos persoal médico e policía. - Vale, si.
Debo insistir en que ninguén toque o cadáver
nin altere nada ao seu redor.
Policía?
Trata isto como a escena dun crime?
Mi madriña. Isto non é bo. Non podo.
A policía sempre vén. É o protocolo.
Xa vexo os titulares!
A gobernadora voa a Grecia nunha pandemia cun YouTuber machista que morre!
Meu Deus, non…
Bacardi…
Creo que o Sr. Blanc…
Non insinúa que foi intencionado, verdade?
Non o sabemos.
Mais a súa morte foi tan intensa e violenta que… si.
Eu diría que lle puxeron algo na bebida intencionadamente.
Como que pola mañá? Como é posible?
Ekaka! O peirao Ekaka!
É caca. O peirao é…
O barco non pode vir ata que devale. Ás seis da mañá como pronto.
Non entenden cal é a situación?
Só hai un desembarcadoiro,
e a parvada de peirao de Miles instalouse á altura de baixamar
e non é flotante. É unha caca.
Raio. Xa, vale.
Suxiro que se retiren aos seus cuartos e pechen a porta ata as 5:30.
Reunirémonos aquí e iremos xuntos ata o peirao.
Eu quedarei aquí
para asegurarme de que non se manipula nada.
Recoméndovos durmir un pouco.
Ese é…
É o teu vaso, Miles.
Colleu…
Colleu o meu.
Colleu…
Poderiamos…
Veña, Miles.
Somos nós!
Miles, veña, en serio?
Pagareille mil millóns de dólares se me di quen foi.
Miles!
Porei o móbil de Duke en silencio.
Quedaremos neste cuarto.
Quérovos a todos á vista ata que chegue o barco.
- Iso é o que faremos. - O que faltaba.
Onde está Whiskey? Onde está Andi?
Onde está o móbil de Duke?
Acaba de soar. Ten que estar aquí.
Si, eu vino.
Acabamos de oílo.
Non está nos seus bolsos.
Caeríalle nalgún sitio. Esperemos a que volva soar.
Esquecede o móbil. Mirade.
Onde está a maldita arma.
Caramba. Cando desapareceu a pistola?
Sempre a leva.
Si, sempre. O que significa que a deixamos de ver.
Desapareceu nalgún momento da noite.
- Cando foi iso? - Andi.
Debemos atopar a Andi.
Andi!
Sr. Bron!
Dong!
Tranquilo. Só é esa bobada do dong da hora.
Que?
- Non. Merda. - Miles, cálmate.
- Non. Está a pasar. - Que ocorre, Sr. Bron?
O xogo! O meu xogo do asasinato.
Tomariamos algo, eu diría algo dramático ás dez,
e pasariamos 20 minutos…
Blanc, debe axudarme. Axúdeme!
Que pasa ás dez?
- Birdie, escóitame. - Meu Deus.
- Es ti? - Deixa de gritar.
- Tocoume algo! - Tranquilos!
- Que escuro. - Calma.
- E o meu móbil? Ten lanterna. - Non vexo.
- Como funciona…? - Lionel!
- Claire? - Escoiten…
- Aquí! - Estou aquí!
Cálmense. Non se deixen levar polo pánico.
Foi Andi!
Matou a Duke e desfíxonos o cuarto. Vina!
- Que? - Iso é un arpón?
Non… Hoxe non.
Espera.
- Sr. Bron! - Que cona está pasando?
Santo ceo! Non se movan de aquí!
Aquí está o meu móbil!
Birdie? Lionel? Rapaces?
Andi?
Andi!
Quen anda aí?
Que Deus nos asista.
Helen.
Escoite, colleu a pistola de Duke?
Por que a ía coller? E a luz?
- Duke está morto. - Que?
Non o entendo.
Por favor, confía en min. Todo está á vista.
Necesitamos unha última información, mais só ti podes…
Lionel?
Rapaces? Onde estades?
Estou aquí! Que pasou?
- Oístes iso? - Rapaces?
Oíno desde aquí. Estades todos ben?
Que foi iso?
Foi un disparo? Soou coma un disparo.
Meu Deus.
Entrade todos.
- Non deberiamos…? - Non irá a ningures.
É hora de pór fin a isto.
Peg. Chame o barco. Que veñan xa.
Que lle dean a Banksy! Que o fagan varar se fai falta.
- Matou a Duke. Por que o…? - Non.
Non ten sentido.
Ten todo o sentido.
Duke, Andi, esta fin de semana,
este xogo ridículo que comezou moito antes de pisarmos a illa.
Pode explicárnolo entón, detective?
Non, podo ir quitando capas,
podo chegar a certo punto, mais o que está no centro…
Só unha persoa nos pode dicir quen matou a Cassandra Brand.
Abre ti, queres?
Non estarás de novo na bañeira?
Non!
Si?
Que desexa?
Esta é a residencia de Benoit Blanc?
De que se trata?
O seu despacho estaba pechado e necesito falar con el.
É urxente. Por favor.
Blanc? Aquí hai alguén que te quere ver!
Trae unha caixa!
Vaites.
Que tal se empeza polo principio?
Chámome Helen Brand e vin ata aquí desde Alabama.
E que fai en Alabama?
Son profesora de terceiro. Usamos moito o Zoom.
Tinguimos moita roupa e esas cousas que se fan na pandemia.
Mais iso non ten importancia.
Sr. Blanc, hai dous días recibín unha chamada.
A miña irmá xemelga suicidárase.
No seu coche.
No seu garaxe.
Co motor en marcha.
A miña irmá era Cassandra Brand. Sabe quen era?
Si, por suposto. Síntoo… Xa me parecía que vostede me soaba.
Era unha muller admirable.
Escribía un diario todos os días da súa vida
desde que tiña seis anos.
Sabe como o titulou?
"Notas para futuros biógrafos." Biógrafos. En plural.
A nena tiña seis anos.
Ao acabar o instituto,
marchou a Nova York e nunca mirou atrás.
De pequenas, faciamos bobadas e tiñamos un personaxe, a Burguesa.
"Ceos, o can volveu comer o caviar."
Oína dar unha charla e así é como soaba.
Era a Burguesa! Pensei: "A min non me enganas!"
Das dúas, ela tiña o valor e o siso, e eu desfrutaba véndoa, sabe?
Entón… recibiu a chamada…
Si. Recibín a chamada e collín un avión. Iso foi onte.
Fun a casa de Andi e limpeino todo. Estaba feita un desastre.
Libros por todas partes.
E eu só pensaba no que lle quitaran á miña irmá.
E que non a puiden axudar.
Comecei a enfadarme cada vez máis. Chamaron á porta
e era un mensaxeiro con esta cousa de Miles Bron.
Seguro que hai outra forma de abrila.
Non o sei, eu abrina.
E é unha invitación á súa illa privada a próxima fin de semana.
Unha desas viaxes que facía con el e con ese grupo de paspáns.
Gústalles chamarse: "os Perturbadores."
Mais eu sabía o que eran e díxenllo a ela. Uns paspáns.
Señorita Brand, que podo facer por vostede?
Andi non se suicidou.
Non deixou ningunha nota.
Abrín o seu ordenador e busquei no seu correo.
En enviados, para ver se escribira a alguén.
E mire. Enviou isto ás 16:00 o día que foi asasinada, hai catro días.
"Por fin o encontrei."
"Está aquí mesmo e usareino para reducir a cinzas todo o seu imperio.
Douvos unha última oportunidade para facer o correcto.
Xa sabedes onde encontrarme. A."
E supoño que todos estes nomes son…
Birdie Jay, Duke Cody, Claire Debella e Lionel Toussaint.
Os paspáns.
Envía o correo, ninguén responde,
e o día seguinte aparece morta no garaxe
con somníferos no corpo?
Rexistrei ata o último recuncho da súa casa
e sabe que non encontrei?
O sobre vermello.
Fascinante.
Segundo Google, é o mellor detective do mundo.
Se eu denuncio algo así
sobre un grupo de ricos cun exército de avogados…
Mais se un os tivese a soas,
illados unha fin de semana con, segundo as súas palabras,
o mellor detective do mundo…
- Quere contratarme para que vaia á illa. - É unha estupidez?
Quero que quede algo claro.
Non son Batman.
Podo descubrir a verdade, reunir probas,
presentalas ante a policía e un xulgado,
mais aí termina a miña xurisdición.
Xa, mais faríao vostede no meu lugar. Correrei o risco.
Non vin a morte da súa irmá nas noticias.
- Emitiu un comunicado? - Non.
Merda. Debía facelo?
Non sei como vai isto.
E non ten outro familiar que informase da morte e…
Coa axuda dalgúns contactos,
podería impedir que se filtrase á prensa durante outra semana.
Talvez…
Non, é atroz, non sairía…
Mais…
Vaia. Non, iso… Si. Señorita Brand.
Todo sentimento de veneración e respecto que tivese cara a min
cando cruzou a soleira, reafirme eses sentimentos.
Reafírmeos.
Propóñolle que vaia comigo á illa
como a súa irmá.
Como Cassandra Brand.
Que? Non, quero contratalo a vostede para que vaia.
Eu non… Está tolo?
Reafírmeos. Si.
Se aparece un detective famoso
e de súpeto comeza a sacar o tema da súa irmá,
pecharanse á banda.
A súa presencia na illa é o catalizador imprescindible.
- Non. Veña, ho. - Reafírmeos.
Esfórzome por reafirmar, mais paréceme unha loucura.
É a única forma de que funcione.
Míreme. Saberán nun sopro que non son ela.
Corte o pelo e poña a súa roupa.
Cre que entro neses modeliños?
- E o meu pelo? - Coñezo un tipo.
Por que sospeitaría alguén
que é vostede a facer da súa irmá se non saben que está morta.
Xa.
Non saben que Andi está morta.
Por que ían sospeitar?
- E vostede investigará? - Si. Só ten que estar vostede alí.
Sr. Blanc, isto é… seguro?
Non.
Unha persoa saberá a verdade.
Desde que chegue, o asasino saberá quen é vostede e o que está a facer.
Non dubidará en matar de novo para borrar pegadas.
Son detective, Helen. Non son gardacostas.
Síntoo. Non a podo axudar.
Non.
Un deses paspáns matou a miña irmá.
De verdade cre que pillaremos o fillo de puta?
Caramba.
Non debería estar aquí. Que loucura. Mais estou aquí, así que fagámolo.
- Que lle poño? - Necesita unha copa.
Non bebo. Un café.
Moi ben.
Os diarios.
Ben. Siga a estudalos. Falemos de mañá..
Chegarei alí cedo.
Farei un pouco o bobo para pillalos por sorpresa.
No barco… sexa fría.
- Non fale. - Non me gustan os barcos.
Tranquila.
Lémbrese da voz da Burguesa. Do porte de Andi.
- Teño as súas charlas. Estiven a estudar. - Moi ben.
O can comeu o caviar.
Aí o ten.
Si.
Dixo que investigaría o móbil que podería ter esta xente.
Atopou algo?
Atopei.
Mais o móbil que teñen todos para querer ver morto a Miles.
Por que a ían matar para protexelo?
Non o entendo.
E Miles? E se foi el?
Non se pode descartar, mais Miles Bron non é imbécil.
Cometer un asasinato tras un proceso xurídico público,
cando o correo de Andi pode saír á luz,
sería algo sumamente estúpido. Sobre todo se alguén o podía facer por el.
Veña. Fáleme dos diarios.
De acordo.
Hai uns dez anos, antes de ter éxito,
adoitaban ir a este bar.
E Miles era o líder do grupo?
Non. Era Andi.
Todos eran amigos de Andi.
Birdie era unha modelo acabada.
Duke, un friqui que organizaba torneos de videoxogos.
Claire perdera as locais.
Lionel era un profesor substituto.
Todos encallaran aos 30.
Mais Andi víalles potencial. Atopounos a todos.
- Ola! - Que tal?
Despois atopou a Miles e presentoullo ao grupo.
Este é Miles.
- Encantado. - Ola, colega.
Encántame o pelo.
- Non caeu ben. - …sobrevivir a persoa que o creou…
Dicía cousas como…
Quero ser responsable de algo
que se mencione na mesma frase que a Mona Lisa. Para sempre.
Que significa iso?
Significa a inmortalidade.
Quere crear algo que sexa duradeiro.
O seu primeiro negocio foi de masaxes de pés.
- E funcionou? - Non!
Mirade, sigámoslle a corda.
A ver onde nos leva. A ver que pasa.
- Ola, equipo. - E comezaron a pasar cousas.
Conseguiu que Birdie tivese un pase de modelos,
que Lionel publicase, que Duke tivese unha conta en Twitch,
e Claire gañou as locais.
Eu tamén te quero!
Cousas pequenas, mais fíxoo posible.
Entón pasou o importante.
En que traballas?
Baseándose na idea do pano, Andi e Miles crean Alpha.
Estala e todos soben a bordo.
Miles é cada vez máis ambicioso.
Hai dous anos,
Miles coñece un científico noruegués nunha cerimonia de ayahuasca en Perú
que lle vende o do combustible de hidróxeno.
Acaba obsesionado.
Está disposto a esgotar todos os recursos da empresa para lanzalo.
CONTRATO DE INVESTIMENTO
- Non. - Andi, vamos.
Xa o temos!
Non. Non somos unha start-up. Podería voar o mundo.
Si.
Non! Literalmente. Podería voar o mundo!
A distorsión da realidade remata aquí. Non deixarei que o fagas.
Como que non me deixarás?
Marcharei.
E levarei a metade da empresa para que non a uses para isto.
E fíxoo. Encántame que o fixese.
Os avogados de Miles amañaron o contrato, e quedou fóra da empresa.
Demandouno por iso?
O seu caso baseábase
na propiedade intelectual da idea fundacional da empresa.
A do pano da mesa.
Que non conservou.
Miles estaba entusiasmado. Tiña unha idea.
Colleu un pano da mesa,
escribiu algo e amosóunolo.
- Minte! - Orde!
- Iso é mentira. - Letrado, controle a súa…
Mírame aos ollos, Claire! Sabes que é mentira!
É mentira.
Recorda, Sr. Cody, quen escribiu no pano da mesa?
Si, Miles.
Foi Miles.
Miles.
Foi en marzo.
Tras o veredicto, Miles atopou o pano da mesa coa súa letra…
ASÍ CREOU UN IMPERIO
…e deu moitas entrevistas sobre iso.
Unha invención descarada.
Unha puta mentira… e funcionou.
O DILEMA DO INNOVADOR
ATOPEINO
Así que cada un dos Perturbadores cometeu perxurio
para acabar con Andi e protexer a Miles Bron.
Debemos descubrir por que. O móbil.
Quen era tan forte para ir un paso máis alá e cometer asasinato.
E tamén, e isto será difícil,
o paradoiro de todos a noite da morte.
Quen puido estar en casa de Andi aquela noite? A oportunidade.
Os sospeitosos, o móbil e a oportunidade… Vaia!
- Isto parece o caderno do Cluedo. - Si.
Débeselle dar ben o Cluedo.
Dánseme mal as bobadas. É o meu punto fraco.
Marcar casas, corricar, rexistrar todos os cuartos…
É un xogo horrible.
Aos meus alumnos encántalle.
Teño medo.
Enténdoo.
Aínda se pode botar atrás.
Raio. Os barcos.
Que atrevida.
Non deberías estar aquí.
Creo que Duke e Birdie sospeitan. Ou só estaban a ser uns cabróns.
Non son cousas incompatibles.
Sospeito que cando nos instalemos,
Bron quererá que lle explique a miña presencia.
- Será a súa oportunidade para usmar. - Usmar?
Usmar.
A usmar.
Veña, alá vamos.
- Ola. - Ola.
Andi.
Si.
Son Whiskey. Non nos presentaron.
- Buscas a piscina? - Busco.
- Paseamos? - Vale.
Queres isto? Non me vai. Cheira ao Derol ese.
Levas un colar moi bonito. Es tauro?
Si. Regaloumo Miles.
Foi unha sorpresa de aniversario.
Encheu o seu ático enteiro de rosas.
Foi moi bonito.
É un bo tío. É complicado,
mais…
É unha putada o que che fixeron.
E como te trataron.
Lin as notas do xuízo. Apuñaláronte polas costas.
Grazas, Whiskey.
Esta é a segunda vez que veño. O ano pasado foi nun iate.
Debeu ser divertido.
Non.
Cando están xuntos, é o peor.
Duke trátame coma un trofeo e eles ignóranme.
- Por que o aguantas? - A Duke?
Estou creando a miña marca e déixame aparecer no seu canal a miúdo.
Mais el decántase cada vez máis por un tema machista.
Se me quero dedicar á política,
non quero seguir por aí.
É eficiente, mais é un desastre.
- A piscina. - Vou pasear un pouco máis.
- Vémonos despois. - Vale.
Encantoume falar contigo, Whiskey.
Igualmente.
Dong!
Mi madriña!
En serio.
Imbécil.
Empeza a festa.
Fíxeno. Hai dúas semanas.
- Autoricei o da central enerxética. - Si. Cando se saiba…
A miña base desaparecerá. Os activistas de esquerdas? Tamén.
Eu tamén o fixen.
O que?
Autoricei Klear para unha misión tripulada.
- O persoal non o sabe. - Maldita sexa.
Espero que Andi se equivocase sobre o de Klear.
Non, tiña razón.
Ao usalo gasificado en tubaxes domésticas, houbo unha fuga no aire.
- As partículas de hidróxeno son pequenas. - Hidróxeno en gas?
Vendín a miña alma por isto.
Estasme a dicir que podería converter os fogares da xente no Hindenburg?
Encargareime del. Tranquila.
Houbo un tempo…
cando eu saía nas revistas e el era un ninguén.
Era un monicreque nas miñas mans.
Prefería iso.
Andi! Ola!
Ala! Isto dáselle moi ben.
Ten información interesante de Whiskey, e móbiles para Lionel e Claire.
Bo traballo!
Iso son móbiles? Estou algo confusa.
Apostárono todo e acabarán na ruína
con Miles se el fracasa.
Teñen que protexelo a todo custo.
Mais non os imaxino matándoa. Non podo.
Pense no crime. Na súa natureza.
Foron desculparse. A poñerse a ben.
O asasinato en si non foi violento.
Foi mesmo delicado.
Nin sequera a viron morrer.
Simplemente quedou durmida.
Non.
Son todos capaces.
Non dixo que non bebía?
Isto? Non leva alcohol. É unha bebida saudable.
Non, déame iso.
É kombucha forte. A kombucha forte de Jared Leto.
A ver? Ten un 9 % de alcohol.
Quite! Cantas destas tomou?
Non o sei, mais encóntrome ben.
Vale? Debemos centrarnos.
Hai que atopar as oes, as oportunidades.
Deben confesar. Hai que apremar.
Non. Agora non imos apremar nada.
Escoite, estou ben.
Déitese un pouco.
- Acábase o tempo! - Helen!
Helen…
Por favor.
Pense no perigo que corre.
Dea un paso atrás. Ocupareime eu.
Non aprema nada.
Diranlle que pare.
Ata o seu socio lle dirá: "Tes que parar."
Porque segundo parece,
ninguén quere que rompa o propio sistema.
Mais esa é a verdadeira perturbación,
e iso é o que nos une.
Todos chegamos a esa liña e cruzámola…
Andi…
Espera!
Que espere? Non, espera ti!
O día no xulgado, nin me miraches.
Que estás a facer?
Queres falar do correo?
Agora queres falar do correo? Nin sequera respondiches.
Son política.
Nunca escribo nada
que non queira ver na portada de The New York Times.
Por iso chamei.
Todos o fixemos. Así que o recibimos, unha e outra vez.
O teu móbil estaba apagado, e a seguinte semana igual.
Cambiei de número.
Como non contestabas, fun á túa casa.
Lionel e mais eu chegamos á vez. Duke xa estaba alí.
- Andi! - Ola, Andi?
Non había luz. Petei tan forte que case rompo a porta.
Andi!
Estivemos a chamar unha hora. Despois, marchamos.
Birdie pasou despois a ver se te vía, e o mesmo.
- Onde diaños estabas? - A que hora chegaches?
Non o sei. Escurecera.
E, Duke,
ti xa estabas alí?
Case ten un accidente de moto
- do rápido que ía. - Case me esmagan.
Vale. Podedes contarmo todo outra vez?
Mira.
Non sei que pretendes conseguir aquí,
mais temos que falar disto.
Se tivese aberto a porta esa noite,
teríasme dito: "Síntoo. Tes o meu apoio con Miles"?
Ou só fuches
para evitar que usase ese sobre?
Aquí pasa algo raro.
Non me gusta.
A que está a xogar?
Por favor, manteña a nosa auga limpa.
Blanc!
Por favor, manteña a nosa auga limpa.
Iso é todo o que dixo, creo.
Debería volver beber. Está a bordalo.
Lionel e Claire nunca estiveron sós. Duke chegou antes e Birdie, despois.
Puideron chegar antes, matar a túa irmá,
dar un rodeo e esperar a que chegasen os outros.
EN FORMA CON SERENA
Merda.
Algo corróeme o cerebro. Este caso confúndeme.
Confúndeme.
Non temos móbil para Duke ou Birdie, así que…
Algún vai facer unha sesión ou non?
O tempo corre.
Non, agora non.
Talvez máis tarde.
É o seu diñeiro, non o meu.
Se algún día coñezo a Jared Leto, pateareille o cu.
Un número. Todos os aparatos de fax.
ATOPEINO
CON CARIÑO, ANDI
Maldita sexa.
Desa tarde, minutos despois de que mandase o correo.
Lionel. Enviouno Lionel…
Iso non significa que el… Agáchese.
Agora mesmo. Vai con el.
Tes que apremar ese cabrón.
Que che dea unha resposta.
Veña, meu amor. Necesitamos isto. Faino unha última vez, vale?
Moi ben. Quérot…
Ven aquí.
Faralo por min?
Iso non.
Vamos.
É o único que quere.
O seu canal está a morrer. Necesita presencia.
Pono en Alpha News. Só un anuncio de madrugada.
Sabes que o merece. Polo que fixo.
Escoita.
Estou creando o futuro dos informativos.
Non podo sacar pastillas de corno para ereccións.
Ves?
É un amigo fiel, mais non o podo sacar en Alpha News. Vale?
Non hai forma de paralo, Peg.
Non podo máis. Acabouse.
- Peg! - Non me fales!
- Espera! Peg! - Dez anos…
A miña terapeuta di que é unha relación tóxica.
- Non sexas así! - Non me sigas. Birdie!
Dimito!
Foi un tributo a Beyoncé, mais a xente…
Que insinuaba Miles con: "É a súa única saída"?
Que quere dicir todo?
Birdie, vas levar unha puñada na cara se non mo contas!
Vou firmar a declaración.
Non! Iso destruiranos…
A historia vai saír! Non hai forma de paralo!
Faremos o que sempre facemos.
Negalo, desculparte e pasar un tempo en silencio.
Xa me ocupo eu. Ti…
Que é isto?
O meu móbil secreto.
E isto?
Un correo do contratista de Sweetie Pants de hai dous anos.
"Escríbolle para informala de que a fábrica proposta
é un dos talleres de suor máis grandes do mundo.
Espero indicacións."
E ti respondiches: "É perfecto. Grazas."
Co teu emoji facendo un dab.
Birdie…
por favor, dime que non pensaches que neses talleres de suor é onde se fan…
os suadoiros.
Mi madriña.
Miles compensarame.
Di que se asumo toda a responsabilidade,
pagarame o valor das accións.
Trinta millóns.
Farei o que sexa necesario para salvarme,
e el é o meu único salvavidas.
- Devólvesme o móbil? - Non.
- Isto non pasa no Cluedo. - É un xogo horrible.
Todos tiñan un móbil para protexelo.
Todos estiveron alí aquela noite. Agora que?
O sobre.
O asasino levou a sobre para protexer a Miles,
e non pensa destruílo.
Quere que Miles vexa o que fixo por el.
Tróuxoo aquí. Está aquí.
Como o atopamos?
A non ser que alguén traia un maletín á cea,
non levará encima un sobre de ese tamaño…
Deberá escondelo no seu cuarto.
Hoxe, na cea…
Andi. Espero que aínda sexa whisky con soda.
Debe manter a cabeza despexada. Estea alerta.
Ten que encontrar unha saída.
Quero a verdade!
Podo darcha eu.
Unha saída tan dolorosamente incómoda
que ninguén a cuestionará nin a seguirá.
Busca pelexa e perde. Temos que encontrar ese sobre.
Es a perdedora. Esa é a verdade.
Esa é a Andi que coñezo.
É un fillo de puta, Whiskey. Mándao a paseo.
Rexistre os seus cuartos. Revólvao todo, rápido e a fondo.
Non se preocupe pola desorde.
Ola.
Ola. Síntoo.
Facemos algo xuntos ou…?
Maldita sexa.
37 MENSAXES 21 CHAMADAS PERDIDAS
Que está a pasar?
ATOPAN A CASSANDRA BRAND MORTA.
MORRE POR SUPOSTO SUICIDIO.
Merda.
Andi?
Dong!
Podo explicalo.
Un momento. Acabou a festa?
Non. Marchei.
Duke…
Deixei a Duke porque non podía… El non merecía isto.
Como llo digo a súa nai?
Si o merecía. É un cabrón. Non me dá pena.
Merece o que lle pasou e ti estás moito mellor sen el.
Que carallo fas?
- Non me mates! - Que?
- Por favor! - Non quero matarte! Estás tola!
Andi?
Andi!
Blanc!
Blanc, onde está?
Helen! Escoite, corre perigo. Colleu a pistola de Duke?
Por que a ía coller? Por que non hai luz?
Duke morreu.
O que?
Non hai tempo. Atopou o sobre?
Non, rexistrei todos os cuartos. Nada.
Que imbécil son! Queda un cuarto.
Xa llo deron a Miles. Está na Glass Onion.
Se podo distraelos a todos e ti o atopas…
Así non saberemos quen llo deu.
Blanc, non o entendo.
Por favor, confía en min. Todo está á vista.
Necesitamos unha última información, mais só ti podes…
Fillo de puta!
Blanc, persígao!
Que fai? Non deixe que escape.
SALSA PICANTE
O asasino cre que está morta.
Esta é a nosa tapadeira.
Podo conseguirlle cinco minutos na Glass Onion, mais ten que…
- Déame iso. - Encontre o sobre.
- Encontrareino. - Xa está… Non, déame iso.
Así está ben.
Cona!
Blanc…
Si.
Meu Deus.
Andi.
Entrade todos.
- Non deberiamos…? - Non irá a ningures.
Entrade.
É hora de pór fin a isto.
Maldita sexa.
Non ten sentido.
Ten todo o sentido.
Duke, Andi, esta fin de semana,
este xogo ridículo que comezou moito antes de pisarmos a illa.
Pode explicárnolo entón, detective?
Non, podo ir quitando capas,
podo chegar a certo punto, mais o que está no centro…
Só unha persoa nos pode dicir quen matou a Cassandra Brand.
Quen?
Non fago máis que regresar mentalmente á Glass Onion.
Parece ter moitas capas, e ser misteriosa e inescrutable.
Mais o seu centro está á vista.
Onde?
E por iso este caso me confundiu como ningún outro.
Por iso cada capa complexa que levantaba revelaba
outra capa e outra capa, e non chegaba a nada.
E aí estaba o problema. Xusto aí.
Verán, esperaba complexidade.
Esperaba intelixencia. Un crebacabezas, un xogo.
Mais isto non é nada diso.
Non se oculta tras a complexidade,
senón tras unha claridade evidente e aburrida.
A verdade é que nin sequera se oculta.
Tívena diante dos fociños.
O asasino case dá co meu talón de Aquiles.
Mais grazas a Deus, no último momento,
deime conta do que me corroía o cerebro desde que empecei con este caso.
"Inspiracionar."
Non existe.
Que?
Tomemos un segundo para "inspiracionar" este momento.
Esa palabra non existe.
Soa como se o fose, mais é inventada.
E reclamación. Ben, si que é…
É unha palabra, mais non é a palabra correcta.
Este lugar é a reclamación de todo o que logrei ata agora.
Todo o día…
O "predefinitivo"…
Un auténtico campo minado de malapropismos.
…de infracción.
De erros de vulto.
…bañarnos no mar Xónico.
Ese é o mar Exeo.
É certo.
O seu peirao non flota. O seu combustible é un desastre.
A súa comprensión da teoría da perturbación é mediocre.
Non deseñou as caixas. Non redactou o misterio.
Et Voilà! Todo cadra. A clave de todo este caso.
E tíñao diante dos fociños.
Como todo o mundo,
supuxen que Miles Bron era un xenio complicado.
Mais por que?
Fíxense no centro transparente desta cebola de cristal…
Miles Bron é idiota.
Por favor. Díganos quen intentou matarme.
Ninguén intentou matalo, pallaso vaidoso.
Duke colleu o meu vaso!
Iso é o que vostede nos dixo.
Debeu equivocarse, dixo despois de que ocorrese.
Mirade como voa o vestido. Birdie, volve xirar. Mirade.
E tras dicir esas palabras,
iso é o que todos lembramos. Mais pensen!
Ignoren as súas mentiras e pensen agora con claridade.
Que é o que vimos en realidade?
Mirade como voa o vestido. Birdie, é alucinante.
Ti…
Deulle a Duke o seu propio vaso.
Claro como a auga. Diante de nós.
De todos nós. E despois contou unha mentira descarada.
E funcionou.
Quere dicir que Miles matou a Duke?
- Si. - Por que?
A noite na que Andi lles mandou o correo,
cando Duke chegou a casa de Andi coa moto…
viu como Miles marchaba.
Case se estrela contra el.
De feito, díxonolo a todos sen disimulo.
É lendario.
Case me esmagas con el preto da casa de Andi.
O aniversario de Anderson Cooper.
Esa noite en casa de Andi.
Esa noite, Duke díxonos que case ten un accidente.
Que case o esmagan.
Miles viviu en Grecia estes últimos seis meses.
Non. Whiskey.
Miles viuna o día do seu aniversario en Nova York.
Regaloulle este colar. E é tauro.
Son.
Hai dúas semanas.
- Esquezan o hidróxeno. - O 9 de maio.
Os talleres ilegais e os cornos consentidos.
Como di?
E céntrense…
no sobre.
Arre demo!
Cal é a realidade?
Andi?
A quen ameazaba o sobre?
A Miles Bron.
Lionel enviou por fax o correo a Miles, que o recibiu en Nova York.
O único que podía destruír o seu imperio de mentiras.
A verdade nas mans da única persoa que non tiña medo de contala.
Así que Miles foi co seu Porsche Baby Blue
á escena do crime, e Andi deixouno entrar.
Por suposto.
A maquinaria de avogados e poder de Miles
podía destruíla con pura forza.
E Miles? Ela era o bastante intelixente como para non temer a Miles.
Mais non viu a verdadeira ameaza ata que foi demasiado tarde.
Duke sabía que estivera alí, mais non sabía que Andi estaba morta.
Non o sabía ata esta tarde.
Recibiu aquí mesmo unha alerta de Google no seu móbil
que agora está curiosamente en silencio.
E que lle mostrou…
porque vostede non ten móbil.
Duke! Non!
Crías que podías evitar que soubesen da morte de Andi?
Todos teñen móbil.
- Onde está o meu? - Peg.
O móbil!
Aínda non.
Non necesitaba ocultar a morte.
Debía ocultar que Duke lle mostrara a noticia
momentos antes de ser asasinado.
Diante de todos, Duke mostroulla.
Iso cambia as cousas, non?
Desde logo.
E díxolle o que quería a cambio do seu silencio.
Con cifras así, podemos falar de Alpha News?
Por suposto. Ven aquí.
E que fai Miles?
Garda veleno nun dente? É unha cousa de ricos?
Non, é moito máis ordinario ca iso.
Birdie, que leva o teu Cuban Breeze?
Vodka, amaretto.
Meu Deus.
ZUME DE PIÑA
E… zume de piña.
Non levará piña? Non me senta ben.
Unha alerxia.
Non podía tomar nin gota.
Zume de piña!
Púxolle zume de piña no whisky.
É ridículo.
Tan ridículo que é xenial.
Non! É só ridículo!
"Cren que se suicidou. Deixa a súa irmá, Helen."
Helen.
Faláchesme de Helen. A túa irmá…
Ah, espera!
Helen Brand, señoras e señores.
E agora pasamos ao intento de asasinato de Helen,
do cal lle debo atribuír o mérito. Tiña unha base sólida de reflexión.
Deuse conta da oportunidade que se lle brindaba.
Ten unha casa nunha illa remota,
chea de persoas desesperadas,
todas elas cun motivo real para desexarlle dano a esta muller, a súa…
Ademais, ten un arma cargada convenientemente a man.
E ata as luces se apagaran.
Invitou a sete persoas,
cada unha cun motivo real para querer facerlle dano,
a unha illa remota
e meteulles na cabeza a idea do seu asasinato.
É como pór un arma cargada sobre a mesa e apagar as luces!
Santo ceo…
Palimoco, papán.
Idiota!
O seu único asasinato con algo de estilo,
e resulta que me roubou a idea a min.
E despois de todo iso, conservaches o sobre?
Non pensaches en queimalo?
Recoñeces isto?
A letra de Andi.
Pilleite, maldito cabrón.
Pisa o freo, irmá. Vale?
Porque primeiro, como podes demostrar que é o orixinal.
- Puido copiar o meu. - Non.
O bar pechou hai nove anos
e o seu ten algo que non ten a teu.
Vale, mais segundo…
- Que cona fixo? - Queimouno!
- O que? Eu non vin nada. - Queimáchelo!
- Están a tostar pan? - Non o tolerarei.
Vostede viu a proba? O pano da mesa fumegante, Blanc?
Non. Alguén o viu?
Vale, pois vaia!
Por aquí voan acusacións moi graves.
Todos parecen ter
un recordo moi confuso do que viron
e non hai nada máis ca probas totalmente circunspectas.
Así que se só se tratase do meu xogo do asasinato misterioso,
o que debería ter ocupado a fin de semana,
Blanc gaña un iPad Pro.
Mais isto é o mundo real.
E no mundo real necesítase máis ca unha enxeñosa historia.
Necesítanse probas.
E non tedes nada.
Certo?
Ten razón.
O contido do sobre e que o tivese
era a nosa única proba física.
Correcto.
Queres levar o caso á policía? Aos xulgados?
Fai o que queiras.
Vaias onde vaias, será a túa palabra contra a miña.
Como cres que acabará?
Creo que acabará máis ou menos igual que para Andi.
Xesús.
E quero dicir
que túa irmá era unha muller complicada, mais importábame,
e sinto moito a túa perda.
Ninguén dá un paso á fronte?
Levanta a man e di: "Vino coller a arma de Duke."
"Vino esa noite en casa de Andi."
"Vin o pano da mesa antes de que o queimase."
Nós non…
Non o vimos.
Mentiriades por unha mentira, mais non pola verdade.
Seguides aferrados ás súas tetas.
Paspáns.
Blanc.
Ten que facer algo.
Síntoo, Helen. Deille a verdade.
Aquí termina a miña xurisdición.
Debo responder ante a policía, a xustiza e o sistema.
Non hai nada que poida facer.
Salvo talvez…
ofrecerlle algo de valor.
E un recordatorio de por que a súa irmá marchou no seu momento.
Así se fai!
Por que non?
Veña, Helen! Non pares, Helen!
Que ben me sentou.
En serio?
- Apúntaste? - Si.
- Adiante.
Si, deberiamos… Miles!
Vale.
Enténdoo, rapaces. Desafogade.
Si!
Mazel tov!
Está furiosa.
Helen, calma!
Creo que iso era de Liberace.
Vale… Acabaches?
Non acabou.
Por que…?
Vale. Que?
Que pasa? Que queres?
Que vas…?
Mi madriña!
Miles! Un extintor. Miles?
Andi?
Helen!
- Un extintor? - Espera…
Meu Deus!
Helen, maldita sexa!
Veña, Helen!
Por amor de Deus!
Vale, para!
Para. Xa basta.
Helen, marcha.
Si.
Cun recordatorio de por que marchou miña irmá no seu momento.
Merda!
Hindenburg.
Este é un xardín libre de fumo.
Perturbación.
Este é un xardín libre de fumo.
Di que si.
Fantástico! Vaia macarra!
Cres ser un caimán?
Cres que me destruíches coma un gánster? Non!
Es unha cría!
Infantil!
Sénteste mellor?
Espero que a rabecha che servise
porque non lograches nada!
O teu combustible do futuro acaba de asar
o cadro máis famoso do mundo, pailán.
Parabéns polo lanzamento público de Klear
e a fin de Miles Bron.
Estás acabado. E lograches o teu desexo.
Ser recordado para sempre na mesma frase…
que a Mona Lisa.
Non.
Cuadrilla? Todos vimos o mesmo. Sabemos o que pasou. Teño razón?
Vino queimar o pano da mesa.
Agora que o mencionas, eu vin como collía a arma de Duke.
Vin o seu coche afastarse da casa de Andi cando morreu.
Paspáns.
Pillou o fillo de puta?
Si.
Lista para volver a casa?
DEDICADA COMO AGRADECEMENTO POR UNHA VIDA DE INSPIRACIÓN
A ANGELA LANSBURY E STEPHEN SONDHEIM
Subtítulos: Lorena Pereiras