Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Atakować!
Do ataku!
- Wyłazić! - Do drabin!
Wyłazić!
Heinrich, chodź!
Do drabin!
Na mój rozkaz!
Naprzód!
Hans?
- Hans? - Wyłaź!
Do ataku!
Naprzód!
Dalej!
Heinrich!
NIEMCY PÓŁNOCNE WIOSNA 1917 ROKU
TRZECI ROK WOJNY
- Paul! - Paul!
Hej, Paul.
I co?
- Co teraz? - Nie wiem.
- Wie, że wszyscy jedziemy? - Tak.
A ty zostajesz?
Uczepisz się fartucha mamusi?
Daj, ja ci to podpiszę.
- Muszą podpisać rodzice. - Ale nie podpisali. Daj.
- Dowiedzą się. - Niby jak?
No jak?
Piszą sobie listy z jego ojcem?
- Daj pióro. - Nie mam.
Ludwig.
Dostaniesz za to lanie.
Masz lepszy pomysł? Nie zostanę tu jako jedyny.
Tak!
Szeregowy Bäumer, jedziecie na front.
Już po mnie.
Stoicie na progu egzystencji.
Zapamiętajcie tę chwilę.
To ważna chwila.
Po latach będziecie oceniani z pamięcią o dzisiejszej odwadze.
Żelazna młodzież Niemiec.
Przyjaciele, macie szczęście, żyjąc w tych wspaniałych czasach.
Wasze czyny będą niczym woda odżywiająca silne korzenie.
Skupcie się, Leinemann!
Kajzer potrzebuje żołnierzy, nie dzieci.
Jestem pewien, że większość z was szybko wróci do domu.
Wasz miecz wróci do pochwy z honorem.
A waszą pierś udekoruje Krzyż Żelazny.
Lecz nie dajcie się zwieść.
W najczarniejszych godzinach, czekając na atak,
mogą pojawić się wątpliwości.
Ale to nie pora na słabość umysłu!
Niezdecydowanie i niepewność to zdrada ojczyzny!
Współczesna wojna jest jak partia szachów.
Nie liczy się jednostka, ale całość.
Pokażecie, że jesteście godni swych mundurów,
i przedrzecie się przez front wroga we Flandrii.
A już za kilka tygodni
pomaszerujecie na Paryż!
Wasza przyszłość,
przyszłość Niemiec
jest w rękach ich najwspanialszego pokolenia.
Przyjaciele, to właśnie wy!
Tak!
A więc do walki!
Za kajzera, za Boga i za ojczyznę!
Następny.
Bäumer, Paul. 53 Wiesengrund.
Urodzony 18 listopada 1899 roku.
- Zgadza się? - Tak jest.
Paul.
Proszę. Twój ojciec może być z ciebie dumny.
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak. Niecierpliwię się.
No dalej.
Przepraszam.
Ten mundur należy już do kogoś innego.
Pewnie był dla niego za mały. Często się tak zdarza.
Proszę. Powodzenia.
Dziękuję.
Jakby był szyty na miarę.
Ludwig, dziewczyny będą za tobą szalały.
Pewnie.
Tylko do nas nie strzelaj!
Najdroższa, kocham cię
Lecz nie czas na ślub
Poczekaj jeszcze rok
Nie będzie czekać, Franz.
Nie będzie.
Ty babiarzu.
Wypij kubek herbaty Filiżankę kawy
I kieliszek wina
Najdroższa, kocham cię
Lecz nie czas na ślub
Poczekaj jeszcze rok A przyjdzie czas
LA MALMAISON, FRANCJA PÓŁNOCNA 25 KM DO FRONTU ZACHODNIEGO
- Jak się nazywacie? - Albert Kropp.
Lubicie brudne dziewczyny, Kropp?
Lubicie brudne dziewczyny?
Nie.
To czemu z nimi śpicie?
Zgłoś się na wartę o 3.00.
Będziecie walczyć w gównie i błocie.
Lepiej robić to z czystą 98-ką.
Dbajcie o nią.
Kochajcie ją.
Ma być czyściutka jak uda Świętej Panienki.
- Rozumiemy się? - Tak jest!
Witajcie w 78. Pułku Rezerwy Piechoty.
Jesteśmy na froncie zachodnim.
Witamy w Paryżu!
Co się stało?
Mam dowieźć kompanię na front do 18.00.
Musicie iść pieszo.
Potrzebujemy aut.
- Dostałem rozkaz… - W dupie mam wasze rozkazy!
Mam tu 40 umierających żołnierzy.
Wychodźcie.
Wychodzimy!
Szybko!
Słyszeliście pana doktora.
Szybciej, nie spać!
Jazda!
- Franz Muller? - Tak.
Dowódca oczekuje, że przetrwacie przynajmniej sześć tygodni.
- Chcecie żyć za sześć tygodni? - Tak.
No to ruszcie się!
- Słyszycie? - Tak.
Szybko!
Nie jesteście na herbatce!
Gaz!
Założyć maski!
Na te pociski mówimy „grube świnie”.
Gdyby Francuzi mieli cela,
trzeba byłoby nas zeskrobać z drogi łyżeczką.
Ale jedno jest pewne.
W grubych świniach nie ma gazu.
Naprzód zwrot!
- Ogłuchłeś? - Nie.
Zakładałem maskę.
Paul Bäumer. Do świtu będziecie martwi.
Powinieneś coś zjeść.
Zdjąć maski!
Nie ty.
Masz ją nosić aż do nocnej warty.
Razem z tym cymbałem.
Do szeregu! Naprzód marsz!
Razem! Idziemy!
Szybko!
Paul, daj plecak.
Następnym razem poniesiesz mój.
Gratulacje, żołnierze.
To wasz nowy dom.
Zdjąć hełmy!
Widzę, że żołnierzy cieszyła moja nieobecność.
Cała noc pod ogniem zaporowym. Mają nerwy w strzępach.
Suche buty są na to dobrym lekarstwem.
Mamy się tu utopić?
Wszyscy! Osuszamy okopy!
Na co czekacie, Bäumer?
Co tak stoicie?
Rzuć psu ochłap,
to zje go ze smakiem.
Daj człowiekowi władzę…
a stanie się bestią.
Napij się.
Katczinsky, chodź pomóc.
Czeka nas ciężka noc.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
- Nie tak to sobie wyobrażałem. - Zamknij się, Ludwig.
Nie czuję rąk.
Włóż je w majtki.
Ja tak robię.
Myślisz, że teraz będzie lepiej strzelać?
- Słyszałeś? - Co?
Posłuchaj.
Nic tam nie ma.
Nasz pierwszy Francuz.
Spokojnie, Paulie.
Też go słyszę.
Kim jesteś?
Nie!
Oberwałem!
- Paul, nie. - Co się dzieje?
O nie!
Co jest?
Strzelili do mnie.
Widzieli błysk po wystrzale.
Nie wychylajcie się.
Jak nie chcecie oberwać, przesuńcie się dziesięć metrów w lewo.
Strzał i zmiana pozycji. Jasne?
Tak.
Chodź.
Kryć się!
Tutaj!
Bäumer, Kropp, tutaj!
Do bunkra!
Wchodzić!
„Jedz zdrowo”.
Tak powiedziała mi matka.
- Trzymajmy się razem. - Pewnie.
Nie poradzę sobie, Paul. Ja chcę wracać. Chcę do domu.
Szturm pod zaporą.
Co?
Co parę minut artyleria przesuwa się do przodu.
A za nią piechota.
Co to znaczy?
Nadchodzą.
Gdzie idziesz?
Zaraz wrócę.
Zaraz skończą.
- Nie. Puść mnie. - Spokojnie.
- Ja chcę wyjść. - Uspokój się!
Spokojnie.
Nie!
Wychodzić!
Szybko!
Wszyscy na zewnątrz!
Albert! Znaleźliśmy Paula!
Weźcie tę belkę.
Paul!
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku?
Chodź, Paul. Pomogę ci.
Usiądź.
- Jesteś ranny? - Słyszysz mnie?
- Pomóżcie! - Wrócimy do ciebie.
Do zobaczenia.
Katczinsky, rusz się.
A ty co, ranny?
Nie.
To zacznij zbierać.
Ciężka praca się opłaca.
Ruchy!
Nie mamy całego dnia.
18 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
14 września 1898 roku.
Blumenthal, Samuel.
Drezno, 6 listopada 1900 roku.
Wczoraj miał urodziny.
Von Gallwitz, Gustav.
Osnabrück, 20 czerwca ’99 roku.
Götz Lüttwitz…
Wystarczy.
NAJWYŻSZE DOWÓDZTWO 7 LISTOPADA 1918 ROKU
Panie Erzberger.
Dobry Boże!
Znowu, ponad 40 000 ofiar w ubiegłym tygodniu.
To powinno przekonać dowództwo.
Powinni już wiedzieć, że to koniec.
Wszyscy to wiemy.
Feldmarszałek.
SZAMPANIA, FRANCJA TEREN OKUPOWANY
- Dzięki. - Proszę.
W takim tempie podbijemy Francję za 180 lat.
Policzyłem to.
Nie daj się złapać, Kat.
Nigdy.
Posłuchaj.
Jak myślisz? Warto za to ginąć?
Przy takim głodzie tak.
Czekaj, wezmę strzelbę!
Kat?
Stój!
Kat?
Uciekaj!
Przeklęty szwab!
Uciekaj!
Gnoju!
Jesteście bohaterami.
Zamknij drzwi, bo reszta wywęszy.
Hasło?
Już wszystko mi się pomieszało.
Rusz tym pruskim łbem.
Otwarte oczy i długie palce.
I otwarte usta.
Gęś dla orła.
Ja chcę skrzydełko.
Muszę się dzielić?
Dawaj.
Trafiło się ślepej kurze ziarno.
Spoczywaj pod ostrzałem.
Boże!
Nigdy tego nie zapomnę.
Dobra?
Tak.
- A twoja? - Pyszna.
Paul?
Tak.
Życie jest krótkie.
Gdzie Emil?
Emil, przynieś kawę i kawior!
Jasne, i przygotuj mi kąpiel.
- Kat? - Tak?
Ukradłeś gęś Musisz oddać ją
Albo myśliwy…
- Nie, farmer! - Właśnie!
Albo farmer weźmie strzelbę I cię dorwie
Tjaden siada i mówi:
„Tyle gadacie o krzyżu.
Mój ojciec miał siłę w Nazarecie”.
Nauczycielka na to: „Siłę w Nazarecie?
Chyba coś ci się pomyliło. Spytaj się w domu”.
Następnego dnia Tjaden mówi w klasie:
„Pomyliłem się. To nie była siła w Nazarecie.
To była kiła w lazarecie”.
Patrzcie.
Dzień dobry!
Chodźcie do nas!
Świeża bagietka!
Dla was!
Wielka kiełbasa!
Dużo miłości!
Franz, gdzie idziesz?
- Weź mnie ze sobą. - To chodź.
Patrzcie.
Ale się wygłupia.
Aleś piękna.
Franz!
Ta chuda czarna dla mnie!
Gdzie on idzie?
Franz?
Do widzenia, przyjaciele!
Cholera.
Gdyby się skończyło, co byście zrobili?
Nie ma pokoju. Nie ma końca.
Ale gdyby był.
- Mielibyśmy panienki. - O tak.
Przez tydzień chodziłbym bez spodni.
Powinienem was sprać za takie gadanie.
A ty, Paul?
Nic nie przychodzi mi do głowy.
- Zostałbym z Prusami. - Odbiło ci, Tjaden.
Wykopywałeś kiedyś torf?
Spróbuj kiedyś.
Wolę to niż wykopywanie okopów.
Torf wydobywa się o wiele dłużej i nie można się wykręcić.
W czasie pokoju życie w armii to sielanka.
Karmią cię każdego dnia.
Masz wygodne łóżko.
Świeża pościel co tydzień.
A potem…
zostajesz podoficerem.
Zostałbym żandarmem.
Tu koniaczek, tam piwko…
Każdy chcę przypodobać się żandarmom.
Jest jeden haczyk.
Jaki?
Nigdy nie zostaniesz podoficerem.
To co się głupio pytacie?
To niczego nie zmienia.
„Grubciu,
prosiłeś, żeby przesłać ci jedzenie.
Wysłałam cztery porcje kiełbasy i smalcu…
kilka ciastek…
kapustę kiszoną, parówki…
i…
nalewkę Hingfong z cukrem.
Są też jajka i słoik powideł.
Nie zjedz wszystkiego na raz, żebym nie musiała dosyłać.
Lepiej się z nikim nie dziel.
Kochany grubciu,
muszę cię o coś prosić.
Ile zaoszczędziłeś pieniędzy?
Mógłbyś przysłać coś do domu?
Mówią, że wojna dobiega końca,
więc dobrze byłoby mieć nieco pieniędzy.
Pewnie już się krzywisz, że żonka suszy ci głowę o pieniądze.
Znasz mnie. Nigdy mi nie wystarcza.
Daj mi palec, a wezmę całą rękę.
Wytrwaj, to już prawie koniec.
Karl Lemmer trafił już do szpitala na wschodzie.
Ma coś z żołądkiem. Spędził na froncie tylko trzy tygodnie.
A ty nie możesz się wykręcić reumatyzmem?
Nie zrobiłeś już dość?”
Gdyby mogła cię teraz zobaczyć z tym cygarem.
„W niedzielę idę na grób…”
„W niedzielę idę na grób naszego synka.
Poczytam mu. Zawsze to lubił.
W przyszłym roku pójdziemy razem na jego dziesiąte urodziny.
Dobrze, to już wszystko.
Całuję.
Do zobaczenia”.
Nie wiedziałem.
Ech, Paul…
Co to będzie?
Jak wrócimy do domu…
do dawnego życia.
Będą nas wypytywać o walki.
Nie odnajdziemy się już tam.
Zastanawiam się,
czy nie wolałbym siedzieć przy ognisku z tobą,
z Tjadenem, z Kroppem
i z Müllerem…
i jeść pieczone ziemniaki.
Ze skórką.
Tak.
Nudzę się.
Kiedy ruszamy?
Kiedy się ruszamy?
Franz?
Tak?
Ruszamy jutro o szóstej.
Szukać jakichś młodziaków.
Co się stało?
Mieli się dziś zjawić.
Cała kompania.
Jak było?
- Przyjemnie. - Tak?
Tak.
Masz.
Powąchaj.
Jak ma na imię?
Eloise.
Skóra biała jak mleko.
A piersi…
Też chcę powąchać.
Albert.
- Kropp, daj. - Masz.
- Kurczę… - Tjaden.
Taka damulka nigdy nie miała brudu za paznokciami.
- Nie. - Najwyżej piasek z plaży.
Tjaden.
- Oddaj. - Pewnie kąpie się dwa razy dziennie.
Tjaden.
Oddawaj.
Tjaden!
To musiał być niezły wybuch.
Moździerz oblężniczy.
Wysadziło go z munduru.
To jeden z tych, których szukamy?
Nie, oni zaginęli wczoraj.
A ten już tu trochę wisi.
Widać.
Tylko nie wymiękaj.
Ilu ich jest?
Sześćdziesięciu rekrutów.
Chleb z rzepy na śniadanie. Chleb z rzepy na obiad.
Nic tylko chleb z rzepy. Mam dość.
Powiedzcie, jak ich znajdziecie. Dalej nie idę.
Gaz.
Tu był gaz.
Dzień dobry pani.
Jestem Kropp.
A pani?
A może…
pójdzie pani ze mną?
Żaden problem.
Kat.
Kat!
Szlag.
- Pieprzone dzieciaki. - Tak.
Za szybko zdjęli maski.
Niedługo Niemcy będą puste.
SZAMPANIA, FRANCJA 8 LISTOPADA 1918 ROKU
Panie generale.
No i jak tam, Brixdorf?
Francuzi napierają.
Zwiadowcy przejęli rozkaz, aby cały oddział udał się do Latierre.
Konwój czołgów utknął w Fernacourt.
Musimy być gotowi na atak.
Socjaldemokraci będą końcem ludzkości.
Panie generale?
Wysłałem delegację do Compiègne, aby negocjowali zawieszenie broni.
Ci ludzie sprzedają naszą ojczyznę.
Moim rozkazem jest wojna.
Póki się nie zmieni, będę walczył do upadłego.
Musimy być silni i czekać na nowe oddziały.
Za kilka miesięcy zjawią się nowi rekruci.
Francuzi chcą narzucić nam swoje gówniane warunki.
Nie poddam się.
Musimy uderzyć teraz, całą mocą.
Panie generale.
Ze względu na naszą sytuację
muszę nalegać…
Musimy nalegać…
Na miłość boską!
Szlag!
Panie poruczniku.
Żołnierze, pakujcie się,
zwińcie materace i umyjcie menażki.
Cały pułk posuwa się naprzód.
Idzie każdy, kto może utrzymać się na nogach.
Do szeregu!
Francuzi nie będą czekać, aż uczeszecie sobie łoniaki.
I znowu.
Gdzie idziemy?
Walczyć.
Monsieur le Maréchal już czeka.
Zaraz wrócę.
Zazdrosny?
Stoję przed wami
w nadziei, że wykorzystacie tę okazję,
by zakończyć działania wojenne.
W imię ludzkości
proszę o natychmiastowe zawieszenie broni
na czas naszych negocjacji,
aby nie narażać naszych narodów na niepotrzebne straty.
Matthias Erzberger, przewodniczący niemieckiej delegacji.
Weygand, czego chcą ci panowie?
Marszałek Foch pyta, co panów tu sprowadza.
Chętnie wysłuchamy pana sugestie,
jak możemy zakończyć walki na morzu, lądzie i w powietrzu.
„Nie mam żadnych sugestii”.
Jak to?
Chyba nie spodobało mu się, jak pan to sformułował.
W porządku…
Panie marszałku,
chcielibyśmy poznać warunki…
Chce usłyszeć wyraźną prośbę.
Monsieur le Maréchal,
proszę o zawieszenie broni.
„Macie 72 godzin na przyjęcie warunków. Nie podlegają negocjacjom”.
- 72 godziny? - „Do tego czasu wojna trwa dalej”.
Monsieur le Maréchal,
na Boga, nie czekajmy 72 godzin.
Ludzie umierają.
No to podpiszcie.
Rozumiem.
Maszerujemy.
Naprzód.
Idziemy.
Naprzód marsz!
Naprzód!
Szybciej!
Trzymać szereg!
Naprzód!
Chodź, Paul!
Na zewnątrz!
Otworzyć ogień!
Padnij!
Z okopu!
Utrzymać szereg!
Granaty!
Celujcie w gąsienice, gdy będą nad nami.
Dalej! Franz!
Franz!
Za nim!
Franz!
Za mną!
Franz!
Paul!
Ognia!
Odwrót!
Nie strzelajcie!
Nie!
Nie strzelajcie!
Albert…
- Albert… - Chodź!
Gdzie jest Franz?
Zgubiłem Franza!
Katczinsky, bierz działko, wycofujemy się!
Zbieramy się w Equisac, dwa kilometry na północny wschód.
Nie wiem, gdzie moi koledzy.
A ja nie wiem, co u mamusi.
Granaty! Amunicja!
Paul, chodź!
To nie negocjacje, to dyktat.
Może wróćmy do Spa i skonsultujmy to z dowództwem.
W czym to pomoże?
Nawet jeśli przegramy,
nie skończymy gorzej niż po poddaniu się.
Nie licząc setek tysięcy ofiar.
Alzacja-Lotaryngia, zajęcie Renu, armaty, lokomotywy, pociągi…
To całkowita kapitulacja!
Każdego miesiąca do Europy trafia 250 000 Amerykanów.
Marna, Cantigny, Cambrai. Wszystko stracone.
Na drodze do rozejmu stoi już tylko pycha.
Czas wypić piwo, którego nam nawarzyliście.
Jeśli woli pan odejść, śmiało.
My zostajemy.
Jest zima.
Bez pociągów i prowiantu nie mamy szans z bolszewikami.
Żołnierze umrą z głodu w drodze do domu zamiast umrzeć z honorem na polu bitwy.
Z honorem?
Mój syn poległ na wojnie. Co mu po honorze?
Von Helldorf.
Proszę wysłać do sztabu żądania aliantów.
Macie poinformować rząd.
Mamy 72 godziny, panowie.
Każda przegadana minuta to kolejny martwy żołnierz.
Módlmy się o litość, ale na miłość boską,
zakończmy tę wojnę.
Odwrót!
Wycofują się! Ognia!
Ognia!
Ucisz się!
Zamknij się.
Zamknij się!
Nie.
Towarzysz.
Przepraszam.
DUVAL, GÉRARD TYPOGRAF
Twoja…
Twoja żona…
Obiecuję.
Kiedy się urodziliście, Brixdorf?
W czerwcu 1877.
Dziecko lata.
Tak.
Czym zajmuje się twój ojciec?
Moja rodzina ma manufakturę w Holsztynie.
Co produkujecie?
Siodła jeździeckie.
Siodła.
Zawsze w cenie. Macie pewną przyszłość.
Mam szczęście.
I co?
Wyczekujecie powrotu do domu?
- Gdy nie będziecie tu potrzebni? - Tak.
Po wojnie czeka na mnie praca.
Przejmę manufakturę.
Gratulacje.
A pan?
Jestem żołnierzem.
Mój ojciec był oficerem w tym pułku.
Walczył w trzech wojnach pod Bismarkiem.
I wszystkie trzy wygrał.
W 1871 maszerował na Paryż
i wrócił jako bohater.
Urodziłem się za późno.
Pół stulecia bez wojny.
Na co komu żołnierz, gdy nie ma wojny?
Był pan blisko z ojcem?
Może jako dziecko.
Mężczyzna rodzi się sam,
żyje sam
i umiera sam.
KAJZER ABDYKUJE
Proszę.
- Von Helldorf. O co chodzi? - Hindenburg.
Otwierajcie.
Nalega, aby podpisać.
To koniec!
Zapukaj do bram klasztoru,
a znajdziesz tylko złodziei i szubrawców.
Te grube wieprze wreszcie oprzytomniały.
Rozpoczęli negocjacje. Wracamy do domu!
Gdzie jest szpital?
- Nie! - Dawać chloroform!
Bäumer.
- Tjaden. - Bäumer.
Co się stało? Gdzie oberwałeś?
Nad kolanem…
Chyba.
Nic nie czuję.
Jak wysoko jest rana?
Nie mogę podnieść głowy.
Przynajmniej dziesięć centymetrów nad kolanem.
Wracasz do domu.
- Tak myślisz? - Na pewno.
Jak mogę zostać teraz żandarmem?
Cholera.
Wciąż możesz.
Zobaczysz.
Nie pozwolę im amputować.
Nie będę żył jako kaleka.
Nie będziesz musiał.
Radzą tu sobie z gorszymi ranami.
Paul.
Miałem ci coś dać.
On nie żyje?
Musisz być dzielny.
Żyjesz.
Bądź wdzięczny.
Dla nas.
Dla tych, którzy nie wrócą.
Cicho.
Nie mów tak. Nie ty.
Nie wszyscy tu dotarli.
Są w szpitalu albo w grobie masowym.
Czuję to, to już koniec.
Czemu nie?
Nie dam 80 żołnierzom jedzenia dla 150.
Zgłupiałeś?
Dostałeś racje dla drugiej kompanii.
- To my. - Tak!
Więc dawaj żarcie!
Kat!
- Kat! - Paul!
Kat, żyjesz.
- Paul. - Żyjesz.
Tjaden oberwał.
Jest w kościele.
Przyniesiemy mu podwójną porcję.
Tak. Chodź.
Ostrożnie.
Jeszcze jedna.
Myślałem, że nie żyjesz.
Wszyscy kiedyś umrzemy.
Ale nie w takim momencie.
Jeśli umrzesz przede mną, zabiję cię.
Tjaden.
- Kat? - Tak.
Kat.
Przynieśliśmy ci zupę.
A sztućce?
Sztućce też.
Smacznego.
Nie! Tjaden!
Pomocy!
Czemu to zrobiłeś?
Dlaczego?
To koniec, chłopaki.
Wykrwawia się!
Tjaden…
O co chodzi?
Zgubiłem coś.
Kat, mówisz po francusku?
Matka chciała, żebym się nauczył.
I gry na pianinie.
Nie chciała, żebym szedł na wojnę.
Mówiła: „To nie dla ciebie. Od razu zginiesz”.
Chciałem im pokazać, że sobie poradzę.
No i patrz teraz.
„Za kilka tygodni będziemy w Paryżu”.
Nie da się zapomnieć dwóch lat w tym miejscu.
- Paul… - Nie zmyjemy z siebie tego smrodu.
- Dość. - Ludwig, Franz, Albert…
Co nam teraz po tym?
Oni spoczęli.
My żyjemy.
Wojna jest jak choroba.
Nikt jej nie chciał.
Ani my, ani oni.
A jednak jesteśmy tu wraz z połową świata.
A Bóg tylko patrzy,
jak się mordujemy.
Tak.
Ale co ja tam wiem?
Nic nie wiem.
Jestem tylko parą butów ze strzelbą.
Prześpij się. Mieliśmy szczęście.
Kat?
Jak umarł twój syn?
Na ospę.
Boję się, co będzie.
Nie bój się.
Henri.
Spróbuj.
Świeże?
Przepraszam. Chyba nie.
Słucham.
Kajzer abdykował.
Żołnierze nie słuchają rozkazów. Wszędzie pełno dezerterów.
Nowy rząd zrobi wszystko, by wypełnić swoje obowiązki,
ale obywatele, nie z własnej winy,
są narażeni na głód i anarchię.
To problem przegranych, nie zwycięzców.
To nie moje zmartwienie.
Nie zgadzam się na kompromis.
Monsieur le Maréchal, proszę.
Proszę o sprawiedliwość, inaczej pokój będzie kruchy.
Sprawiedliwość?
Mówicie o sprawiedliwości?
Podpiszcie.
Proszę zapisać,
że zawieszenie broni będzie miało miejsce za sześć godzin,
o jedenastej godzinie jedenastego dnia jedenastego miesiąca.
Dobrze.
Wojna skończona.
Co teraz?
Co tu widzicie, Brixdorf?
Plany Latierre.
Equisac.
Ja też je widzę.
A niemieccy żołnierze uciekają jak króliki.
Francuzi srają na nas,
a te skurwiele z pociągu sprzedają naszą ojczyznę.
Wszyscy rekruci mają zjawić się na dziedzińcu.
Zajmiemy się tym gównem!
Komunikacja z wrogiem pozostaje zakazana.
Wszelkie walki zostaną przerwane dziś,
11 listopada o godzinie 11.
Która godzina?
- Dlaczego nie śpisz? - Posłuchaj.
Jak cicho.
Myślałem, że ogłuchłem.
Podpisali.
Wojna skończona.
Skończona.
Jesteś głodny?
Ja jestem.
Dokąd idziesz?
Chodź, zanim się obudzi.
- Co robisz na święta? - Nie wiem.
Ja upiekę gęś.
Z czerwoną kapustą, ziemniakami…
Zapalę wszystkie świece i pocałuję żonę.
Moja żona jest taka piękna.
Tak? Jak wygląda?
Długie, ciemne, kręcone włosy.
Jest krągła i silna.
Boże Narodzenie.
Jest tak odległe.
Wcale nie. To już niedługo.
Chcemy kolejne dziecko. Nawet kilka.
Bez dzieci nie ma świąt.
Prawda?
Wiesz, kiedy wrócimy do domu…
zróbmy coś wielkiego.
We dwóch. Okej?
Co?
Jestem szewcem. Naprawiam buty.
A ty umiesz czytać, pisać. Skończyłeś liceum.
Nic mi to nie pomogło.
Co chcesz robić?
Przybijać ze mną podeszwy?
Chcesz mnie obrazić?
Ja nie mogę nawet przeczytać listu od żony.
Idziesz na studia.
Albo cię tu zastrzelę.
Spodnie mi spadają.
Luźne portki.
Musisz się najeść.
W domu możemy zjeść, co tylko chcemy.
Co tylko chcemy.
Twoja kolej.
Jeśli farmer znów mnie złapie, zabije mnie.
Uważaj na psa.
Patrz.
Dobre.
Chcesz?
Szlag!
Stój!
Kat!
Uciekaj!
Gnoju!
Cholera.
Patrz.
Co?
- Miałem fart. - Trafił w jajka?
Naciskaj.
Dawaj tutaj.
Wszystkie.
Możemy usmażyć.
A tam, jemy teraz. Takie też mogą być.
Nic tego nie przebije.
Zaraz wrócę.
Kat?
Co się stało?
Chodź.
Kto strzelał?
Ten gówniarz z farmy.
Syn farmera.
Kat!
Ale się porobiło.
Duża?
Na mały palec. Wyciągnę kulę.
Nie. Daj papierosa.
Lekarz się tym zajmie.
Dali mnie do klasy z siedmiolatkami.
Już się wtedy goliłem.
Znajdź słowo,
które rymuje się z „melba”.
Nic nie rymuje się z „melba”.
Jasna cholera.
Czemu akurat teraz?
Musimy iść.
Chodź.
W porządku?
„Strzelba”.
„Strzelba” rymuje się z „melba”.
Jak wrócimy, uszyjesz mi nowe buty.
Stopy mi już krwawią od łażenia.
Stójcie!
Zatrzymajcie się!
Stójcie!
Lekarza!
- Mogłeś oszczędzić sobie trudu. - Co?
Nie żyje.
Ale to tylko mała rana.
Czarna krew. Prosto w wątrobę.
Zatrute narządy.
Jest nieprzytomny.
Nie.
Nie żyje.
To wiem na pewno.
Niemożliwe. Dopiero co rozmawialiśmy.
On jest tylko nieprzytomny.
Widzi pan?
Pechowiec. Tak blisko końca.
Dalej, żołnierzu.
Generał wysyła nas do domu! Wracamy!
Wracamy do domu!
Idziemy!
Żwawiej!
Uwaga!
Żołnierze.
Stoimy tu razem jak bracia w świecie pełnym wrogów.
Socjaldemokraci pozbawiają nas możliwości obrony,
godząc się na skandaliczne warunki zawieszenia broni.
Towarzysze.
Wkrótce wrócicie do domu.
Do rodziców, żon i dzieci.
Wojna skończona.
Po latach poświęceń i cierpienia możecie wyczekiwać nagrody.
Nagrodą będzie podziw za to, co tu osiągnęliście.
Jednakże…
czy chcecie, by powitano was jak żołnierzy i bohaterów…
czy jak tchórzy, którzy wycofali się w najważniejszej chwili?
Żołnierze.
Uderzymy w nich całą mocą.
Latierre należy do Niemiec.
Przejmiemy te ziemie przed 11.00
i zakończymy tę wojnę zwycięstwem!
Naprzód!
Bóg będzie z nami, tak jak był z naszymi ojcami.
Nie wracam do walki!
Cel…
Kompania, stop!
Strzelba w dłoń!
Założyć bagnety!
Która godzina?
Został kwadrans.
Należało do Lefèvre’a.
Biedak, oszczędzał na koniec.
- Już mu się nie przyda. - Dziękuję.
Za pana i za Lefèvre’a.
Dobre.
Koszmar się skończył.
Wróg atakuje!
Zająć pozycje!
Ognia!
Granaty!
Atakować!
Nie!
Wstrzymać ogień!
Jedenasta!
Wszystko w porządku, żołnierzu?
Tak.
No to…
zacznijcie zbierać.
Wkrótce po rozpoczęciu walk w październiku 1914 roku
front zachodni przeobraził się w wojnę pozycyjną.
Do końca wojny w listopadzie 1918 roku linia frontu ledwo się przesunęła.
Zginęły tu ponad trzy miliony żołnierzy,
często w walkach o zaledwie kilkaset metrów ziemi.
I wojna światowa odebrała życie niemal 17 milionom ludzi.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak