Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRESENTA
Atacade!
- Adiante! Veña! Fóra! - Ás escaleiras!
Fóra!
Heinrich, ven! Ataca! Veña!
Ás escaleiras!
Ao meu mando!
- Cargade! - Hans?
Atacade! Fóra de aí!
Dádelle! Cargade!
- Hans? - Cargade! Fóra!
- Hans? - Veña, Heinrich! Sae de aí!
Atacade!
Veña!
Máis rápido! Veña!
Cubrídevos!
Heinrich!
- Ven aquí! - Heinrich! Heinrich!
HEINRICH GERBER
ALEMAÑA DO NORTE PRIMAVERA DE 1917
TERCEIRO ANO DA GUERRA
- Paul! - Paul!
Paul. Ola.
- Daquela? - Nada.
- E agora que? - Non sei.
- Sabe onde imos? - Obviamente.
Quedas na casa?
Por favor, aínda estás ao rabo de túa nai?
Xa o asino por eu ti.
- Teñen que facelo seu pais. - Non o van facer, dámo.
- Non valerá, vanse decatar. - Como?
Como?
Cartéanse co seu pai?
- Dáme un bolígrafo. - Non teño.
Ludwig.
Vaste meter nun enredo. Vaite mallar.
Tes unha idea mellor? Eu non vou quedar atrás.
Si, ho!
Parabéns, Private Bäumer. Vai ir á fronte.
Son home morto.
Vostedes están no limiar da existencia.
Recorden este intre!
É de grande importancia.
Nos anos a seguir, xulgaranos polo que decidiron ser hoxe.
A xuventude de ferro de Alemaña.
Amigos,
temos a sorte de vivir nunha época grandiosa.
As súas obras serán a auga
que regará unha raíz rexa e nobre.
Póñase firme e escoite, Leinemann!
O káiser precisa soldados, non nenos.
Non cabe dúbida, a maioría de vostedes volverá á casa pronto.
A súa espada volverá á vaíña con honor.
Cunha Cruz de Ferro prendida no peito.
Con todo, non se enganen.
Nas horas máis escuras, cando agarden por un ataque,
é posible que alberguen dúbidas.
Pero non é o momento de ser débiles.
Calquera indecisión ou dúbida é traizoar a patria!
A guerra moderna é coma o xadrez.
Non se trata dos individuos, senón do conxunto.
Demostrarán que son dignos dos seus uniformes
e abriranse paso entre a fronte inimiga en Flandres.
E despois, dentro dunhas semanas,
marcharán sobre París!
Si!
O noso futuro,
o futuro de Alemaña,
está nas mans da súa mellor xeración.
Amigos, son vostedes!
Si!
Daquela, marchen á fronte!
Polo káiser, por Deus e pola patria!
Si!
- Bravo! - Si!
Seguinte.
Bäumer, Paul. 53 Wiesengrund.
Nado o 18 de novembro de 1899.
- Correcto? - Si, señor.
Paul?
Toma. O teu pai pode estar orgulloso.
Si.
Todo ben?
- Si, só quero ir tirando. - Seguinte.
Listo.
Seguinte.
Desculpe.
Isto é doutra persoa.
Seguinte.
Si. Seguramente lle quedaba pequeno, pásanos seguido.
Toma. Moita sorte.
Grazas.
HEINRICH GERBER
Carafio, nin feito a medida.
Ludwig, agora vas levantar todas as mozas?
Si.
Sempre que non nos dispares!
Nena, quérote, é difícil agardar,
pero contigo aínda non podo casar,
espera un ano máis e despois será…
Non vai agardar, Franz.
Non agardará.
Ti, sedutor.
Toma un té, azucre e café,
e un vaso de viño.
Nena, quérote, é difícil agardar,
pero contigo aínda non podo casar,
espera un ano máis e despois será realidade.
LA MALMAISON, NORTE DE FRANCIA A 25 KM DA FRONTE OCCIDENTAL
- Como se chama, soldado? - Kropp. Albert Kropp, tenente.
Gústanlle as pendangas, Kropp?
Que se lle gustan as mozas porcas.
Non, señor.
Daquela por que se deitou con unha?
Preséntese ás tres para facer garda.
Señores, van loitar nunha porqueira.
E máis lles vale facelo cunha arma limpa.
Vana acariñar.
Vana adorar.
E vana manter tan inmaculada como as coxas da Santísima Virxe.
- Estamos? - Abofé, tenente!
Benvindos ao Rexemento de Infantería 78.
Estamos na fronte occidental.
Benvindos a París!
Si.
Miña nai, que pasou?
Mandáronme levar a compañía á fronte antes das seis.
Farao, pero andando.
Precisamos os camións.
- Desculpe, ordenáronme… - Pode meter as ordes polo cu.
Teño 40 homes espichándoa na lama.
Saian agora mesmo.
Todos fóra!
Veña, un pouco de présa.
Xa escoitaron o médico militar.
Máis rápido, soldados, non durman!
Veña!
- Franz Müller, non? - Son eu.
O comandante en xefe conta con que sobreviva seis semanas.
- Quere estar vivo para esas? - Si, señor.
Daquela apure e pare de arrastrar os pés!
- Escoitoume? - Si, señor.
Apure!
Non estamos tomando un café!
Gas!
- Gas! - Gas!
Gas!
Poñede as máscaras de gas!
Iso, señores, foi un cabrón.
Se os franceses lle apuntasen,
estarían despegándonos do chan cunha culler e enterrándonos nun prato.
Pero hai unha cousa que é evidente.
Os cabróns non levan gas.
Mirada á fronte!
- Está xordo? - Non, señor.
Estaba tentando poñer a máscara.
Vostede, Bäumer, seguramente estea morto ao amencer.
E debería comer algo, contra.
Atención! Quiten as máscaras!
Quiten as máscaras de gas!
Vostede non.
Quede con ela ata a garda desta noite.
Con aquel tarabelo.
Formen! Marchen!
Non se separen e móvanse!
Veña, apuren!
Paul! Paul, por favor. Dáme a mochila.
A próxima lévasme ti a miña.
Parabéns, soldados.
Este é o seu novo fogar.
Quiten os cascos.
Vexo que os homes gozaron da miña ausencia.
Atacáronnos toda a noite.
- Teñen os nervios á flor de pel. - Ter os pés secos é un bo remedio.
Quere que afoguemos todos?
Todos a botar unha man! Achicade a trincheira.
A que espera, Bäumer?
Por que está aí quieto? Veña…
Se lle dás un óso a un can,
sempre o vai coller.
Se lle dás poder a un home…
Ese tipo é un animal.
Bebe algo.
Katczinsky, ven aquí. Bota unha man.
Hoxe vaise armar boa.
Síntoo.
Deixa estar.
Non é o que imaxinaba.
Cala, Ludwig.
As mans. Non as sinto.
Méteas dentro dos calzóns.
É o que fago eu.
Coidas que así disparará mellor?
- Oíchelo? - O que?
Ese son. Escoita.
Aí non hai nada.
O noso primeiro francés.
Tranquilo, Paulie.
Eu tamén o oio.
Quen é?
Ola.
Descúbrase!
Non!
Disparáronme!
- Non. Paul. Non. - Que pasa?
Ai, non.
Que pasa?
Aqueles disparáronme.
Vírono disparar.
Non?
Agora baixen a cabeza.
E móvase á esquerda, a non ser que queira ser o seguinte.
Dispare e móvase. Dispare e móvase. Entendido?
Si.
Ven.
A cuberto!
Aquí!
Bäumer, Kropp! Os dous, aquí! Rápido.
Ao búnker!
Entrade!
"Coidado co que comes."
Iso me dicía miña nai.
- Estaremos xuntos, non? - Si.
- Estaremos xuntos. - Si.
Non podo facelo, Paul. Non podo. Quero ir á casa.
- Cala. - Quero ir á casa!
Unha barreira de lume.
Que?
A barreira de artillería avanza cada poucos minutos.
E xusto detrás,
avanza a infantería.
Que queres dicir?
Que están vindo.
Onde ides?
Volvo agora.
Case acabaron a barreira.
- Non, déixame ir. - Tranquilízate.
- Déixame saír. Quero ir fóra. - Cálmate!
Cálmate.
Non!
Fóra!
Movédevos! Saíde!
Fóra de aquí!
Todo o mundo fóra!
Paul. É Paul.
Albert!
Albert! Atopamos a Paul.
Temos que mover a viga.
Paul.
Estás ben?
Todo ben, Paul?
Veña, Paul, por favor.
Voute axudar.
Veña, arriba, senta.
- Mancácheste? - Seguide.
Paul, mancácheste?
- Óesme? - Albert Kropp, axúdanos!
- Vémonos. - Ata logo, Paul.
Aquí hai outro.
Precisamos axuda.
Katczinsky, a traballar!
E vostede? Mancouse?
Non.
Daquela recolla.
Vaia home.
Esforzarse paga a pena.
Veña! Xa, móvanse!
Non temos todo o día.
Albrecht, Karl. Diepholz.
14 de setembro de 1898.
Blumenthal, Samuel.
Dresden, 6 de novembro de 1900.
Onte foi o seu aniversario.
Von Gallwitz, Gustav.
Osnabrück, 20 de xuño do 99.
Götz Lüttwitz…
Abonda.
COMANDANCIA SUPREMA DO EXÉRCITO 7 DE NOVEMBRO DE 1918
Señor Erzberger.
Que Deus nos acompañe.
Tivemos de novo máis de 40000 baixas nas últimas semanas.
Con iso convenceremos o estado maior.
Creo que xa saben que se acabou.
Sabémolo todos.
O capitán xeral.
CHAMPAÑA (FRANCIA) TERRITORIO OCUPADO
- Grazas. - Nada, señor.
Paul, a este ritmo, tardaremos 180 anos en conquistar Francia.
Fixen os cálculos.
Que non te cachen, Kat.
Nunca.
Escoita.
Que pensas, Paul? Paga a pena morrer por isto?
Cando tes fame si.
Kat?
Corre!
Ei! Porco alemán!
Corre!
Sodes heroes.
Pecha a porta, vano cheirar os outros.
Condicional.
Non sei. Non me acordo de nada.
Espreme ese cerebro.
- Ollos abertos, dedos longos. - Si.
Abre a boca, aí vai!
Un cacho de ganso dun ganso. De Franz para Franz.
Quero unha á.
Teño que compartir? Quedo co resto.
Veña, a papar!
Ven aquí, parviño. Este laretas…
- Que descansemos durante o ataque. - Ai, miña nai.
Isto non se me esquece, rapaces.
Está bo?
- Está. - Ahá.
- Que dis? - Si, moi bo.
Estás ben, Paul?
Estou, Kat.
A vida é curta.
Onde está Emil?
Emil, trae o café e o caviar!
Si, e que me limpe os pés. Faime falta.
- Kat? - Si?
Roubaches o ganso, devólveo,
devólveo,
- ou o cazador… - O granxeiro!
O granxeiro!
Ou o granxeiro cacharate co seu rifle…
Tjaden senta tranquilo e di:
"Non escoito máis ca falar de serpes."
"Meu pai é cazador de serpes."
"Cazador de serpes?", preguntou a mestra.
"Seguro? Tjaden, vai á casa e pregunta, vale?"
A mañá seguinte, Tjaden entra na súa clase e di:
"Síntoo. Meu pai non era cazador de serpes.
Meu pai cachou un herpes noutra casa."
Mirade!
Ei! Ola!
Vinde aquí!
Pan fresco!
Para vós!
Salchichas, amor!
Moito amor!
Ei, Franz. Onde vas?
- Lévame contigo! - Vale, ven!
Mirade!
Está facendo o ridículo.
Ai, mi madre. Sodes moi guapas, bonitas.
Franz!
A morena delgadiña é miña!
Onde vai?
Franz?
Adeus!
Adeus, amigos!
Merda.
Se se acabase todo, sabes que faría?
Non hai paz. Non acabou.
Xa, pero se acabase.
- Habería pendangas por aí outra vez. - Si, ho.
Andaría sen calzóns unha semana enteira.
Debía darvos un lapote por falar así.
E ti, Paul?
Non sei, non teño ideas.
- Quedaría cos prusianos. - Estás tolo, Tjaden.
Escavaches turba algunha vez?
- Próbao. - Non pode ser peor ca cavar trincheiras.
Leva moito máis ca facer unha trincheira en Champaña. E non zafas.
Cando hai paz, no exército non tes ningún problema.
Tes comida todos os días e se non, ármala.
Tes unha cama decente.
Sabas limpas todas as semanas. E despois…
Convérteste en suboficial.
Imaxíname a min sendo xendarme.
Un coñac por alí, unha pinta por alá…
Todos queren levarse ben cos xendarmes.
Só hai un problema, Tjaden.
Cal?
Nunca vas ser suboficial.
Vaia parvadas preguntades sempre.
Non vai cambiar nada.
- Kat! Kat! - Aquí!
- Kat! - Aquí!
"Meu gordiño.
Pediches un paquete de comida.
Mándoche catro racións de salchicha, touciño…
Uns cantos pasteis,
chucrut, bockwurst,
e un…
Hing… Hingfong con terróns de azucre.
Ovos e un tarro de marmelada de ameixas.
Non o comas todo de unha. Non quero ter que mandarche máis xa.
Mellor non o compartas cos camaradas.
Meu gordiño,
teño que pedirche un favor.
Cantos cartos aforraches ata agora?
Pódesme mandar algúns á casa?
Din que a guerra acabará pronto,
por iso sería boa idea ter algo de cartos.
E agora has de pensar: 'Mira a vella. Que descarada'.
Pero non me enfada.
Xa me coñeces, para min nada é abondo.
Dásme unha man e collo o brazo.
Non claudiques na recta final.
Karl Lemmer xa está no hospital no Leste.
Pásalle algo no estómago. Non estivo nin tres semanas na fronte.
Non podes dicir que estás enfermo da reuma?
Non fixeches xa abondo?"
Se te vise agora aquí sentado fumando.
"Este domingo vou visitar a…
O domingo vou visitar a tomba do noso pequeno.
Voulle ler. Gustáballe moito que lle lesen.
O ano que vén imos xuntos e celebramos o seu aniversario.
Non teño nada máis que dicir.
Bicos da túa muller.
Adeus."
Non o sabía.
Ai, Paul.
Que vai pasar?
Volveremos á casa algún día…
Volveremos ás nosas antigas vidas.
E só queren saber se loitamos a curta distancia.
Camiñaremos coma viaxeiros por un escenario do pasado.
E pregúntome…
Igual prefería sentar onda unha fogueira contigo,
Tjaden e Kropp
e Müller…
e comer patacas fritas.
Coa tona.
Si.
Abúrrome.
Cando seguimos en marcha?
Franz?
Si?
Marchamos mañá ás seis.
Imos buscar uns rapaces.
Que pasou?
Tiñan que chegar hoxe.
Toda a compañía.
Como foi?
- Estivo ben. - Si?
Si.
Mira.
Ule.
Como se chama?
Eloise.
A súa pel era… branca coma o leite.
E o seu peito…
Ei.
Eu tamén o quero ulir.
Albert.
- Kropp. Déixamo. - Toma.
- Miña nai. - Tjaden.
Esa rapaza non tivo terra nas unllas na vida.
- Non, ho. - Como moito, area da praia.
Tjaden.
- Veña, devólveo. - Seguro que se baña dúas veces ó día.
Tjaden.
Por favor. É meu.
- Tjaden! - Non, agora é meu.
Esa explosión foi xigante.
Un lanzaminas.
Rebentoulle o uniforme e todo.
É un dos que buscabamos?
Non, están desaparecidos dende onte.
Ese leva aí uns días xa.
Non é broma.
Non baixemos a garda agora.
Cantos buscamos?
Sesenta quintos novos.
Pan de nabo para almorzar.
Pan de nabo para xantar.
Pan de nabo seguido. Estou farto.
Dime cando os atopastes. Non vou camiñar máis.
Gas.
Había gas aquí.
Si.
Ola, señora.
Son Kropp.
E ti?
Queres…
Queres vir comigo?
Sen problema.
Kat.
Kat!
Merda.
- Raio de cativos. - Xa.
Quitaron as máscaras antes de tempo.
Imos quedar sen alemáns.
COMPIÈGNE (FRANCIA) 8 DE NOVEMBRO DE 1918
Xeneral.
Brixdorf, que novas trae?
A presión dos franceses recrúa.
Esta mañá interceptamos ordes de reunir toda a división en Latierre.
Unha frota de tanques segue en Fernancourt.
Hai que contar cun ataque.
A socialdemocracia acabará coa humanidade, Brixdorf.
Xeneral?
Acabo de enviar a Compiègne a delegación alemá
para negociar unha tregua.
Esta xente, Brixdorf, está a vender a nosa patria.
As miñas ordes din guerra.
E mentres así sexa, loitarei con unllas e dentes.
Hai que resistir e agardar polas tropas.
Os novos quintos chegan dentro dun par de meses.
Os franceses queren impornos unhas condicións noxentas.
Non vou capitular.
Hai que atacar xa con toda a forza.
Xeneral.
Polo que sabemos,
teño que insistir…
Temos que insistir…
Nai que me pariu.
Merda.
Tenente!
Soldados, fagan a mochila
recollan as sabas e laven os seus pratos.
Todo o rexemento vai avanzar á primeira liña.
Os que se teñan de pé veñen.
Formen, cona!
Ou pensan que os franceses van esperar a que laven os collóns?
Outra vez máis.
Onde?
Onde? Á fronte.
Monsieur le Maréchal espérao.
Veño agora.
Estás celoso?
Preséntome ante vostedes
coa esperanza de que aproveiten a nosa presenza
para cesar as hostilidades.
No nome da humanidade,
prégolles que accedan a un alto ao fogo inmediato
o que duren as negociacións
para aforrarlle aos nosos países vítimas innecesarias.
Matthias Erzberger, xefe da delegación alemá.
O capitán Foch pregunta por que veñen aquí.
Desexamos escoitar as súas suxestións
para ocasionar un alto o fogo no mar, na terra e no aire.
Non teño ningunha suxestión.
Que quere dicir?
Creo que non lle gustou como o expresou.
Xa.
Daquela…
Señor,
se me desculpa, gustaríanos saber as condicións…
Quere que o pida formalmente.
Monsieur le Maréchal,
estoulle pedindo un armisticio.
Ten 72 horas para aceptar as nosas condicións. Non son negociables.
- 72 horas? - A guerra continuará ata que asine.
Monsieur le Maréchal,
por Deus, non deixe pasar as 72 horas.
Hai moita xente morrendo.
Asine daquela.
Entendido.
Soldados, marchen.
Marchen, soldados.
Soldados, marchen.
Veña, fóra de aquí!
Marchen, soldados.
Marchen.
Soldados, marchen.
Marchen, soldados. Fóra!
Carguen!
- Máis rápido! - Hurra!
Adiante!
Vamos!
Hurra!
Manteñan filas!
Sigan!
Veña!
Vamos, Paul. Veña. Paul!
Fóra de aquí!
Abran fogo!
Abaixo!
Cúbranse!
Fóra de aquí!
Queden aí e cerren filas.
Granadas de man!
Apunten ás vías cando estean enriba de nós.
Vamos! Veña! Franz!
Franz!
Seguídeo!
Franz!
Ven! Sígueme!
Franz!
Paul!
Carguen!
Paul.
Paul!
Abran fogo!
Retirada!
Non, non disparen! Non!
Non!
Non! Non disparen!
Albert.
- Albert. - Veña!
Vamos!
Sigan!
Onde está Franz?
Perdín a Franz!
Katczinsky! Asegure a metralladora e retírese!
Reorganizarémonos en Eguisac, a dous quilómetros ao nordés!
Boto en falta os meus camaradas, señor!
E eu a miña nai, hostia!
Granadas! Munición! Vamos!
Paul, veña!
Isto non é negociar. É un Diktat.
Igual debiamos volver a Spa para consultalo co estado maior.
E que imos conseguir?
Aínda que acabemos por perder,
non vai ser mellor ca se nos rendemos.
Á parte dos centos de miles de vítimas.
Alsacia-Lorena, a ocupación do Rin, canóns, locomotoras, trens…
É unha rendición completa!
Cada mes, 250 000 estadounidenses veñen a Europa.
Marne, Cantigny, Cambrai. Perdémolos todos.
O único que nos separa dun alto o fogo é unha falsa soberbia.
Imos solucionar o estrago que fixeron os seus xenerais e vostede.
Pero se quere marchar, adiante.
Nós quedamos.
É inverno.
Sen trens nin provisións, os bolxeviques derrotarannos.
Os soldados morrerán de fame á volta en vez de morrer con honra na fronte.
Con honra?
O meu fillo morreu na guerra. Onde está a súa honra?
Von Helldorf.
Faga copias das esixencias dos aliados e envíellas ao cuartel xeral.
Informe o goberno.
Temos 72 horas, señores.
Por cada minuto que malgastamos, morre un soldado.
Roguemos que haxa clemencia, pero, por favor,
asinemos a paz.
Retirada!
Están retirándose! Disparen!
Disparen!
Silencio!
Calade a boca!
Non.
Camarada.
Síntoo moito.
Síntoo.
DUVAL, GÉRARD TIPÓGRAFO
Casa…
A túa muller… Prométocho.
Prométocho.
Prome…
Cando naceu, Brixdorf?
En xuño de 1877.
Un neno de verán.
Si.
De que traballa seu pai?
A miña familia ten un taller en Holstein.
De que?
De selas, xeneral.
Selas.
Sempre se van vender. Ten o futuro asegurado.
Teño moita sorte.
Daquela…
Ten gana de volver á casa?
- Cando xa non o precisemos aquí? - Teño.
Teño ese traballo agardando por min.
Vou coller eu a empresa.
Parabéns.
E vostede?
Son soldado.
Meu pai foi oficial deste rexemento.
Loitou nas tres guerras con Bismarck.
Gañou as tres.
En 1871, marchou sobre París
e volveu á casa coma un heroe.
Nacín moi tarde, Brixdorf.
Medio século sen guerra.
Que é un soldado sen guerra?
Seu pai e vostede estaban unidos?
Igual de neno.
Os homes nacen sós,
viven sós
e morren sós.
O KÁISER ABDICOU
Adiante.
- Von Helldorf. Que pasou? - Hindenburg.
Veña, ábrao.
Apúranos para que asinemos.
Acabouse!
Peta na porta dun mosteiro e só vas atopar ladróns e desvergonzados.
Acabouse. Por fin se decataron os peixes gordos.
Polo menos están a negociar. Logo iremos á casa!
Onde está a enfermaría?
- Non! - Dádelle cloroformo!
Bäumer.
- Tjaden. - Bäumer.
Que pasou? Onde te dispararon?
Enriba do xeonllo…
Creo.
Non sinto nada.
Moi por enriba do xeonllo?
Non dou levantado a cabeza.
Polo menos dez centímetros.
Vas á casa, Tjaden.
- Iso cres? - Home claro.
Como vou ser suboficial así?
Cago na cona.
Aínda podes.
Xa verás.
Non lles vou deixar que ma amputen.
Non quero ser un tollido.
Non tes por que.
Deron feito con xente moito peor ca ti.
Ai, Paul.
Tiña que darche unha cousa.
Morreu?
Tes que ser valente.
Estás vivo.
Debes estar agradecido.
Por nós.
Polos que non sobreviviron.
Cala.
Escoita, non digas iso. Ti non.
Seguro que che gustaría, pero non ata que todos…
Ou están na enfermaría ou enterrados.
- Sírvenos. Sabemos que está feita. - Non podo.
Por que non, langrán?
Fixen comida para 150. Non podo darlle a 80 o de 150!
Que carallo che pasa na cabeza?
Recibiches provisións para a segunda compañía.
- Somos nós a segunda compañía! - Si.
Pois sírvenos xa! E punto!
Kat!
- Kat! - Paul!
Kat!
Paul!
Kat, estás vivo.
Estás vivo.
Paul.
Dispararon a Tjaden.
Está na igrexa.
Ímoslle dar dobre ración.
Si. Ven.
Coidado.
E outra.
Pensaba que morreras, meu.
Nalgún momento morreremos todos.
Pero non na recta final.
Se morres antes ca min, mátote.
Tjaden.
- Kat? - Si.
Kat.
Trouxémosche sopa.
Trouxestes cubertos?
Si, trouxemos.
Bo proveito.
Non, para, Tjaden!
Tjaden, para!
Precisamos axuda!
Por que fixeches iso?
Por que?
Non hai máis, rapaces.
Está desangrándose!
Tjaden.
Que é?
Perdín unha cousa.
Kat, sabes francés?
S’il vous plaît.
Miña nai quería que aprendese francés.
Ahá.
E a tocar o piano.
Non quería que viñese á guerra.
Sempre me dicía: "Iso non é o teu". "Vas morrer nun día".
Quería demostrarlle que era capaz.
E mira onde estamos agora.
"Dentro dun par de semanas, estarán en París."
Non podo esquecer dous anos de granadas dun trazo.
- Paul. - Non imos esquecer o fedor.
- Abonda. - Ludwig morreu. Franz, Albert…
A nós que máis nos dá?
Están en paz.
Estamos vivos.
Estar aquí é coma ter febre.
Ninguén a quere, pero chega de súpeto.
Non a queriamos. E eles tampouco.
Con todo, estamos aquí. Coma o resto do mundo.
E Deus míranos
masacrándonos entre nós.
Vale.
Pero eu que sei?
Non sei nada.
Son un par de botas cun rifle.
Durme un pouco. Tivemos sorte.
Xa.
Kat?
Que?
De que morreu o teu fillo?
Varíola.
Dáme medo o que pode pasar.
Tranquilo.
Henri.
Próbeo.
Son de hoxe?
Síntoo, señor. Creo que non.
Cóntennos.
O káiser abdicou.
Os soldados non obedecen. Os desertores vagan polo campo.
O novo goberno fará o posible para cumprir cos deberes que se lle outorgan,
pero a poboación, que non ten culpa ningunha,
está exposta á fame e á anarquía.
É unha enfermidade de perdedores, non de gañadores.
Non me dá medo.
Non imos transixir.
Monsieur le Maréchal, por favor.
Sexa xusto co contrario, se non, aborrecerá esta paz.
Xusto?
Fálame vostede de xustiza?
Asíneo.
Que conste en acta
que o armisticio entrará en vigor dentro de seis horas
ás 11, no día 11 do mes 11.
Moi ben.
Acabouse a guerra.
Agora que vai facer?
Que ve aquí, Brixdorf?
As chairas de Latierre, señor.
Eguisac.
Eu tamén as vexo.
E soldados alemáns, escapando a fume de carozo.
Os franceses mexan por nós en Latierre,
e por aí hai un tren cheo de cabróns que están traizoando a nosa patria.
Repregue os quintos de todos os postos. Que se presenten no patio.
Imos amañar esta lea de moito carallo.
As comunicacións co inimigo seguen a estar prohibidas.
Primeiro, as hostilidades cesarán en toda a fronte hoxe,
once de novembro, ás 11 da mañá.
Segundo, as tropas non excederán
a liña á que chegaron hoxe a esta hora.
Que hora é?
- Por que non dormes? - Escoita.
Que silencio.
Creo que estou xordo.
Asinaron, Paul.
Acabouse a guerra.
Acabouse.
Tes fame?
Teño.
Onde vas?
Veña, antes de que o cabrón esperte.
- Que vas facer por Nadal, Paul? - Non sei.
Vou asar un ganso.
Con lombarda, patacas…
Logo acenderei as candeas e bicarei a miña muller.
Miña nai, Paul, a miña muller é guapísima.
- Si? - Si.
- Como é? - Pois…
Cabelo longo e crecho. Escuro.
É repoluda e forte.
Nadal.
Aínda falta moito.
Non tanto. Queda pouco.
Queremos ter outro fillo. Fillos, Paul.
Que é o Nadal sen nenos? Nada.
Non?
Xa sabes, cando…
Cando volvamos á casa…
- Si? - Faremos algo grande.
Os dous. Xuntos. Vale?
Ben…
O que?
Son zapateiro, Paul. Amaño zapatos.
Si? Pero sabes ler, escribir. Tes estudos.
Non me serviron de moito.
Que imos facer?
Cravar solas en zapatos, os dous?
Tentas insultarme?
Non sei ler nin unha carta da miña muller.
Vas ir estudar, Paul.
Se non, mátote aquí mesmo.
Cáenme os pantalóns.
Quédanme frouxos.
Vas ter que comer algo máis.
Logo estaremos na casa e comeremos o que queiramos.
O que queiramos.
Tócache.
Se o granxeiro me cacha de novo…
Creo que me vai matar.
Coidado con ese raio de can.
Vale.
Sh…
Mira.
É ben bo.
Queres?
Merda.
Para!
Kat!
Corre!
Cabrón!
Cona.
Ai, merda.
Mira.
Que é?
- Tivemos sorte. - Deu nos ovos?
- Tócaos. - Vale.
- Veña, metémolos aí. - Si.
Dentro. Todo.
Podémolos frixir.
Parvadas. Imos comelos xa.
Así tamén van ben.
Non mellora.
Volvo agora.
Kat?
Kat!
Que pasou?
Vamos…
Quen disparou?
Ese fillo de puta da granxa.
O fillo do granxeiro.
Kat.
Que sarillo.
É moi grande?
Coma un maimiño. Vou quitar a bala.
Non, dáme un cigarro.
Mellor que o faga o médico.
Puxéronme nunha clase con nenos de sete anos.
Eu xa me afeitaba daquela.
Pensa nunha palabra
que rime con infle.
Non rima con ningunha. Nada.
Nai que me pariu.
Por que me pasa isto xusto agora?
- Veña, temos que seguir. - Xa.
Imos.
Todo ben? Kat?
- Rifle. - Que?
Rifle rima con infle.
Cando chegues á casa, tesme que facer unhas botas novas.
Sángranme os pés de camiñar.
Paren!
Médico!
- Podias aforrar o choio. - Que?
Está morto.
Pero… se é unha bala minúscula.
Si, pero de cobre. Xusto no fígado.
Os órganos están envelenados.
Está inconsciente.
Nada.
Está morto.
Creo que sei algo máis ca ti.
É imposible. Estaba… a falar con el.
Está inconsciente.
Ves?
Tivo mala sorte. Faltaba moi pouco para acabar.
Vamos, soldado!
O xeneral mándanos á casa! Volvemos á casa!
Veña! Seguide!
Veña, lixeiros!
Atención!
Soldados.
Estamos aquí coma irmáns
nun mundo de inimigos obrigados a ver
como os socialdemócratas alemáns deixan indefensos os nosos compatriotas
ao aceptar un armisticio pérfido.
Camaradas.
Pronto volverán á casa
cos seus pais, mulleres e fillos.
A guerra acabouse.
Tras anos de sacrificio e sufrimento, poden agardar agora a súa recompensa.
A admiración por todo o que conseguiron.
Pero, camaradas,
queren ser recibidos como soldados e heroes
ou como covardes
que baixaron as orellas cando chegou o momento?
Soldados.
Imos atacalos con toda a nosa forza e ímpeto.
Latierre é alemá.
Farémonos coas chairas antes das 11 e acabaremos a guerra
cunha vitoria!
Carguen!
Con Deus, que estará connosco como estivo cos nosos pais.
Non vou volver á guerra. Eu non!
Cala!
Apunten!
- Non! - Disparen!
Compañía, alto!
Saquen os rifles!
- Encaixen as baionetas! - E carguen.
Tempo?
Faltan 15 minutos.
Era de Lefèvre.
Pobre home, gardouno para a fin.
- Xa non o vai precisar. - Grazas, señor.
Por vostede e por Lefèvre.
Estache ben bo.
Acabouse o pesadelo.
Ataque inimigo!
- En posición! - En posición!
Disparen!
Granadas!
Ataquen!
Non, non!
Non! Paren! Non!
Tregua!
Son as 11!
Alto o fogo!
Son as 11!
BÚNKER 2
Está ben, soldado?
Estou.
Moi ben.
Daquela recolla.
Pronto despois do comezo das hostilidades en outubro de 1914,
a guerra de trincheiras prevaleceu na fronte occidental.
Á fin da guerra en novembro de 1918, a liña da fronte case non se movera.
Morreron máis de tres millóns de soldados,
moitas veces loitando por gañar un par de centos de metros de territorio.
Case 17 millóns de persoas faleceron na I Guerra Mundial.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez